May Siyam na Buhay ang Manunulat

2015-category-title-tambuli copy2019-headline-feature-aurora-9

Para sa isang manunulat, ang isang araw na hindi nakakapagsulat ng kahit ano ay isang mortal na kasalanan.

Pang-personal man o para sa trabaho, o kahit pa komentaryo sa mga isyu, ang tinta sa pluma ng manunulat ay dapat gamitin at abusuhin upang maubos at mapunan ng panibago. Kumbaga sa paghahalintulad, ang manunulat–tulad ng mga pusa–ay may siyam na buhay na kahit anong mangyari ay magbabalik sa paglalahad ng saloobin gamit ang mga letra.

Siyam na taong gulang na ang Aurora Metropolis ngayong buwan na ito. Nung una, hindi ko alam kung dapat pang ipagdiwang ng inyong lingkod ang sandaling ito dahil una, kahit pa may sarili nang domain name ay nanatili pa rin itong inactive. Para sa akin, malaking kasalanan ang mapabayaan ang Aurora na maaari sanang mag-ambag nang mas malaki pa hindi lang sa akin bilang manunulat kundi sa ating bansang nahihilig magbasa ng kung ano-ano. Lalo itong naging malaking kasalanan mula nang mapasok ako sa hanapbuhay na nalalapit sa pagsusulat pero mismong platform ko ay hindi ko masulatan para sana pwedeng pagkunan ng kabuhayan.

Ngunit sa kabila nito, naisip kong bigla na kahit pala maraming oras na natahimik ang Aurora ay napagtanto kong hindi pa siya patay, hindi rin naghihingalo. Hangga’t patuloy akong nagsusulat, para man sa aking social media accounts at para sa aking trabahong may kaakibat na mga adbokasiya, ang Aurora ay buhay at nakakapaghatid ng inspirasyon sa kahit sino nang walang humpay.

Ang mga katotohanang ito ang aking mga dahilan upang ipagdiwang ang ikasiyam na kaarawan ng aking pinakamamahal na tahanan bilang manunulat. Muli, hindi ko maipapangako na magiging aktibo muli ang Aurora, pero kukunin ko ang mga libreng pagkakataon para makapagsulat para dakilain ang Diyos, para magsilbing alternatibong tinig ng Inang Bayan at para bigyang-lakas ang damdamin ng mga Pilipino para sa kanilang kapakanan at para sa kanilang kinabukasan.

Maraming salamat sa mga kaibigan na patuloy na nagpapalakas ng loob sa akin na magsulat. Maraming salamat sa mga estrangherong nakaka-appreciate ng aking mga sulat at nanghihikayat na patuloy lang na magsulat. Higit sa lahat, maraming salamat sa Panginoon dahil pinapaalala Niya na ang talentong pahiram Niya ay mananatili kung gagamitin sa mga bagay para sa magagandang dahilan — lumagpas man ng siyam ang nagamit kong buhay bilang manunulat.

 

 

cropped-article-stoper.png

MANILEÑO DOWNGRADED: “Citizen of the Capital” no more?

2015-category-title-dear-manila2018-post-image-dearmanila-manila447-02

This article is part of Aurora Metropolis’ #Manila447 Series in celebration of Araw ng Maynila. The views expressed by the author does not reflect the view of all organizations he represent or he is affiliated with.


 

Just recently, I’ve read a news about the transfer of the Capital City in line with the proposed Federal Constitution as replacement to our current 31-year-old Constitution.

Speaking on behalf of Rodrigo Duterte’s consultative committee (ConComm) which attempts to draft a “hybrid charter”, lawyer Roan Libarios said in an interview that under the proposed federal government, vital centers shall be divided to other metropolitan areas as way of distributing powers in different regions. He cited the former Clark Airbase in Pampanga as the new administrative center while Metro Cebu can serve as another center to decongest traffic in Metro Manila, the current National Capital Region (NCR).

Libarios emphasized that since the 1987 Constitution does not exactly mandate Manila or Metro Manila as the Philippine capital, the ConComm is open to proposals for a new capital centers that shall serve as images of our country to the world.

This raises many questions in my mind:
– Is Manila become less valuable socially, culturally and politically?
– Is being “congested” an enough reason to hinder Manila from becoming a national capital?
– Do Manileños fail to exemplify a living global image for Filipinos?

Let me share my observations in a micro-perspective: As a Manileño or someone who was born, live and observe the city of Manila for all of his life.

While it is not provided by the current charter, dictator and former president Ferdinand Marcos released Presidential Decree No. 940 on June 24, 1976 “establishing Manila as the capital of the Philippines and as the permanent seat of the national government”. This instituted the formal transfer of the Capital City title to Manila from Quezon City which was declared as such by then president Elpidio Quirino in 1948. Months prior to the declaration of PD 940, Marcos also issued Presidential Decree No. 824 on November 7, 1975 creating Metropolitan Manila and, at the same time, declaring it as NCR. Given these orders from a head of state at that time, it is suffice to say that Manila and Metro Manila are both legally proclaimed as national capitals, contrary to Libarios’ claim that there was no legal mandate on the designation of seats of powers.

However, in the course of Manila’s growing economy in the 1970s, Escolta, the country’s central business district (CBD), started to feel the hardships of running the country’s commercial facet. The issues of traffic congestion, lack of parking areas and bigger office spaces forced big companies and leaders of vital industries to search for new places and build their own business infrastructures. One great example is the Ayala group who saw the potential in the former Makati municipality from a vast empty land to a progressive CBD. The rise of the Ayala Empire in Makati has made Escolta down on its knees as the commercial capital of the Philippines.

Despite the loss of a vital gem in its crown, Manila continues to be relevant in the socio-political arena. It’s not just because Malacañang is located here but, also, Manila served as a significant venue to display the continuing saga of struggling workers, highly-vigilant students and youth leaders and movers of political reforms that led to policy changes, political shifts and, the most memorable of all, ouster of a president.

Linking to Manila’s socio-political value is its history that made the city an invaluable cultural paragon. Since 1571 when Adelantado Miguel Lopez de Legazpi founded the city as the seat of the Spanish empire in the East, Manila became the administrator and messenger – or a dictator, in this matter – of all important instructions and directives from the King of Spain and the Governor General. Even before colonizers controlled the Philippines, Manila’s leadership culture ran in its veins with the emergence of the rajahs, datus and other dominant leaders of pre-Spanish Philippines.

Indeed, it has all the aces to retain the title of the Philippines’ capital, but is it really enough for Manila to continue its duties of becoming the Capital?

Truth be told: Manila is generally filthy, unruly and crammed. Unlike other cities, the capital city shows slower economic development and uncomfortable kind of living. It is mostly dependent to the national government in terms of tourism promotion and development. Poverty is evident in almost all corners of the city and the local government which was led and managed by well-known political juggernauts after EDSA People Power Revolution remains passive with delivering services and initiatives to raise the morale of its citizens.

All of these dilemma made the worse generation of Manileños since pre-World War 2 years – downgraded, dispirited locals who need to endure daily battles first before studying, working and living with dignity, harmony and pride. More of us feel that the government sees us as important because we have their votes in the next elections. More of us feel that idolizing and supporting their cheap stunts have monetary and material value. More of us feel that Manila is no longer a classy, honorable home but a warzone where every day is a struggle and every moment is a chance for survival.

Yes, Manila may be losing the Capital City title once the current regime pushed their proposed system. It may be sooner than we think and we cannot do anything because we have a dirty-old tyrant in the palace.

But is it too late for us to change Manila? Is it too late to break the curse for our dear city? It is for us as one community of Manileños to decide and act.

 

 

AURORA-NEW-LOGO-2015 copy_small

Pansamantalang Pamamahinga

Ngayon pa lang ay humihingi na ako ng paumanhin sa iilang tumatangkilik ng Aurora Metropolis dahil sa pagiging inactive nito sa humigit-kumulang dalawang buwan. Hindi po ito dahil sa tinatamad akong magsulat o wala akong maisulat. Kung tutuusin, maraming bagay sa buhay ko ngayon ang ikinagagalak kong ibahagi sa inyo. Sa kabilang banda, ang mga bagay na iyon ang nagiging hadlang upang pagtuunan ng pansin ang aking pagsusulat.

Hindi lingid sa atin ang magkaroon ng maraming gagawin. Minsan pa nga, hindi na natin alam kung ano ang uunahin at paano magagawa ang lahat ng iyon sa mas mabilis na panahon. Naisin man nating i-prioritize ang mga iyon ay hindi natin kaya dahil tao lang tayo na napapagod din.

Yan po ang kalagayan ko ngayon.

Sa hangarin kong mas makatulong sa adbokasiyang napakahalaga sa akin, may mga makabuluhang gawain akong hindi ko na mabigyan ng pansin. Patawarin po ninyo ako pero isa sa mga hindi ko mabigyan ng atensiyon ay ang pagsusulat para sa pansarili kong kamalayan. Ito ang blog na binabasa ninyo ngayon.

Nitong mga nakaraan ay nagplano akong bumuo ng iba pang blog site para sa iba pang gamit. May isang kaibigan na nagsabi sa akin na palakasin ko na lang ang Aurora Metropolis kaysa gumawa pa ng panibago. May punto naman siya dahil sa limang taon at iilang tagasubaybay, masasabi kong matagumpay pa rin ang Aurora Metropolis. Bakit nga ba hindi ko na lang ito pagandahin at mas palawakin ang kaya nitong gawin upang bigyan ng inspirasyon ang mas maraming mambabasa?

Dito ako nagising sa katotohanan, nalungkot at walang humpay na humingi ng tawad sa aking mahal na blog site. Napagtanto kong marami nang tao ang na-inspire ng Aurora Metropolis at nananatili siya sa akin (kumpara sa mga blog site ko dati na pinagsawaan ko) dahil may dahilang tila nagtatago at naghihintay kong mahanap.

Dahil nga doon ay hinahanap ko ang dahilang iyon at patuloy na hinahanap, kaya pansamantala ay mananahimik ang inyong lingkod sa pagpo-post sa Aurora Metropolis upang bigyang daan ang maraming ideya upang mas maging malakas ang blog site ko. Ginawa ko ito para lang dapat sa regular kong pag-eensanyo sa pagsusulat, ngunit dahil sa mga kaibigang lubos na sumusuporta sa aking mga magulong pananaw ay nagkaroon siya ng panibagong dahilan para mabuhay at patuloy na mabuhay. Nais kong magpatuloy ang Aurora Metropolis at maging mas akma sa interes ng bawat taong pupunta dito.

Hindi ko po isasara ang Aurora Metropolis. Bigyan nyo lang po ako ng kaunting panahon upang mas mapabuti ang blog site ko na magiging blog site na rin ng sinuman sa hinaharap.

Patuloy akong nagpapasalamat sa mga sumusuporta, kilala ko man sila nang personal o hindi dahil binigyan niyo ako ng ideya kung gaano ako kaepektibong manunulat. Lagi kong tinatanim sa aking damdamin ang bawat papuring inyong binibigay at tinutugunan ang kung anumang mali kong nasabi. Masaya akong maging bahagi sa pagbuo ng sarili ninyong mga komentaryo. Kahit sa mga salitang aking tinitipa dito ay nakatulong ako sa paghubog ng lungsod ng Maynila at ng bansang pare-pareho nating panirahan.

Magbabalik po ako. Hindi po ako mawawala. Muli, maraming salamat po.

auroraheader8