Dear Mayor Isko

2015-category-title-dear-manila2019-headline-feature-dear-mayor-isko

This article is part of Aurora Metropolis’ #Manila448 Series in celebration of Araw ng Maynila. The views expressed by the author does not reflect the view of organizations he represents or he is affiliated with.


 

The election of Francisco Domagoso, popularly known as Isko Moreno, as Mayor of Manila has become a breath of fresh air for Manileños who are frustrated over the administration of Joseph Ejercito Estrada. His promise to “bring back the glory days” never flourished and the loss of order was unpleasantly evident all over the city. For most locals, six years were enough and it’s about time to kick Estrada out of the throne. Although lagging behind other progressive cities where young leaders are leading their constituencies, at last, by 12 noon of June 30, 2019, Manila will have a young politico to serve as the Philippines’ de facto “Little President”.

A new local chief executive like Domagoso is always equivalent to new beginnings and new plans; however, old goals and old assurances will remain in order of battle. In the case of Manila, it equates to one strong yet unheeded word – “revival”.

Since the city’s annihilation in 1945 due to the Second World War, leaders before us kept on talking about returning its “glory days”. Restoration of the city’s picturesque and lavish character seemed impossible because most of the ruined structures were uniquely built centuries ago. Moreover, as response to the call of the New World Order after the war, Manila was forced to “modernize” which changed its course in the next seventy years. While attempts were done for its gradual revival, the idea of revitalization remained a grand dream waiting to be fulfilled in a grand way.

Revival is indeed an ambitious word for a city like Manila. In urban planning, creating new empires using new blueprints is way cheaper than reviving old empires using old blueprints. While it is practically true, some oldtowns and cities around the globe continue to blend old designs with new technology to preserve its identity and reflect its history for next generation’s sake. Some of them have maintained its stature as leading world capitals because they successfully and effectively merged the past, present and future in their city’s invigorated characters.

Imagine: Manila could still be a prominent world city like Paris if we managed to take care of old structures that shaped its image as the modern city of the Far East before the war. Manila could be more diverse than Hong Kong if we managed to effectively mix the old and the new after the war.

Truth be told: it is not easy to revive Manila’s lost glory. But is it really too late?

It may not be a unique proposition, but if the new Mayor of Manila will have his time to read this, let this author—a simple Manileño who never stops telling the story of this city to the world—to share his two cents to our new young leader:

Dear Mayor Isko…

Please take care of what we have from Old Manila. I am not debunking the traditional definition of revival but as we follow another New World Order, the city—through your leadership—must protect what is left from our glorious past whatever it takes while we continue to redevelop our city. We have seen countless great structures, some of them were sites for historical veneration, being knocked down in the name of modernity and commercialism. It is now the time to exert Maharnilad’s powers to stop ruthless demolition and reckless alteration of old houses, old buildings, old markers and old monuments. You actively pushed for the revitalization of Escolta, Manila Zoo, Lawton, Arroceros Park and other city-owned public spaces during the campaign. Manila needs young blood to find her lost soul and the key to make the search effective is YOU. But we will not just sit here and do nothing. We will help your government make it happen through our own means. Lead us and everything will follow.

It is not easy to revive our desired glory for the Capital City. But it is not too late. Never too late.

#Manila448

 

 

cropped-article-stoper.png

May Siyam na Buhay ang Manunulat

2015-category-title-tambuli copy2019-headline-feature-aurora-9

Para sa isang manunulat, ang isang araw na hindi nakakapagsulat ng kahit ano ay isang mortal na kasalanan.

Pang-personal man o para sa trabaho, o kahit pa komentaryo sa mga isyu, ang tinta sa pluma ng manunulat ay dapat gamitin at abusuhin upang maubos at mapunan ng panibago. Kumbaga sa paghahalintulad, ang manunulat–tulad ng mga pusa–ay may siyam na buhay na kahit anong mangyari ay magbabalik sa paglalahad ng saloobin gamit ang mga letra.

Siyam na taong gulang na ang Aurora Metropolis ngayong buwan na ito. Nung una, hindi ko alam kung dapat pang ipagdiwang ng inyong lingkod ang sandaling ito dahil una, kahit pa may sarili nang domain name ay nanatili pa rin itong inactive. Para sa akin, malaking kasalanan ang mapabayaan ang Aurora na maaari sanang mag-ambag nang mas malaki pa hindi lang sa akin bilang manunulat kundi sa ating bansang nahihilig magbasa ng kung ano-ano. Lalo itong naging malaking kasalanan mula nang mapasok ako sa hanapbuhay na nalalapit sa pagsusulat pero mismong platform ko ay hindi ko masulatan para sana pwedeng pagkunan ng kabuhayan.

Ngunit sa kabila nito, naisip kong bigla na kahit pala maraming oras na natahimik ang Aurora ay napagtanto kong hindi pa siya patay, hindi rin naghihingalo. Hangga’t patuloy akong nagsusulat, para man sa aking social media accounts at para sa aking trabahong may kaakibat na mga adbokasiya, ang Aurora ay buhay at nakakapaghatid ng inspirasyon sa kahit sino nang walang humpay.

Ang mga katotohanang ito ang aking mga dahilan upang ipagdiwang ang ikasiyam na kaarawan ng aking pinakamamahal na tahanan bilang manunulat. Muli, hindi ko maipapangako na magiging aktibo muli ang Aurora, pero kukunin ko ang mga libreng pagkakataon para makapagsulat para dakilain ang Diyos, para magsilbing alternatibong tinig ng Inang Bayan at para bigyang-lakas ang damdamin ng mga Pilipino para sa kanilang kapakanan at para sa kanilang kinabukasan.

Maraming salamat sa mga kaibigan na patuloy na nagpapalakas ng loob sa akin na magsulat. Maraming salamat sa mga estrangherong nakaka-appreciate ng aking mga sulat at nanghihikayat na patuloy lang na magsulat. Higit sa lahat, maraming salamat sa Panginoon dahil pinapaalala Niya na ang talentong pahiram Niya ay mananatili kung gagamitin sa mga bagay para sa magagandang dahilan — lumagpas man ng siyam ang nagamit kong buhay bilang manunulat.

 

 

cropped-article-stoper.png

Cinemalaya Sa Aking Mata

2015-category-title-review-film20180803-review-cinemalaya-sa-aking-mata-intro

Bahagi na ng buhay ko ang Cinemalaya.

Ito ang nagsisilbing homecoming ko taon-taon sa tahanan ng ating napakatingkad ngunit mapanghamong sining ng pelikula. Pinaglalaanan ko ito ng pera at panahon dahil sa panahong ang ideya ng pinilakang-tabing ay nagkakaroon ng kalabuan, ang Cinemalaya ay tanglaw na marami pang magaganda’t may saysay na pelikula para sa kasalukuyang henerasyon. Mag-isa man o kasama ang mga kaibigan, ang Cinemalaya ay may ekstraordinaryong puwang sa aking kamalayan bilang Pilipino.

Dito sa Aurora Metropolis, nagkaroon din ng ispesyal na sandali ang Cinemalaya. Apat na pelikulang tampok sa ikapitong edisyon nito noong 2011 ang hinimay ko gamit ang aking sapat na kaalaman sa pelikula at binigyan ng sariling pananaw na may kaugnayan sa ating lipunan. Ang tinawag ko rito ay “Cinemalaya sa Aking Mata”.

Tatlong taon ang nagdaan, sa selebrasyon ng unang dekada ng Cinemalaya, napili ang inyong lingkod bilang isa sa mga kauna-unahang set ng peer reviewer sa Cinemalaya Campus, isang film education program na nagtuturo sa high school students at mga mag-aaral ng pelikula sa kolehiyo kung paano sumulat ng movie review. Ang pagkakataong ito ay tunay na karangalan dahil hindi lang nito nabigyang-kilala ang kakayahan kong mag-rebyu kundi ang kakayahan kong magbigay-inspirasyon gamit ang pagsusulat.

Dalawang taon din akong hindi nakapunta sa CCP para sa Cinemalaya dahil sa trabaho. Kaya ngayong 2018 ay nangako akong babawi sa naging tahanan ng pagmamahal ko sa pelikula. Muling papagaspas ang aking mga pakpak patungo sa pugad ng Cinemalaya sa CCP at tangkilikin ang mga magagandang obra ng ating panahon.

At pitong taon pagkatapos ng una nitong lathala, bubuhayin din ng inyong lingkod ang Cinemalaya sa Aking Mata at susulat muli ng maraming review para sa taong ito sa abot ng aking makakaya. Ito ay bilang pakikiisa sa pagdiriwang ng ika-14 na anibersaryo ng Cinemalaya at ng aking ika-13 anibersaryo bilang fanboy ng Cinemalaya.

layout-red-line copy
Ang 14th Cinemalaya Philippine Independent Film Festival, na may temang “Wings of Vision” ay magaganap mula August 3 hanggang August 12, 2018 sa Cultural Center of the Philippines at sa mga piling Ayala Cinemas sa buong bansa. Para sa schedule, i-click ito.

 

 

cropped-article-stoper.png