Duterte: Isang Bangungot

2015-category-title-tambuli copy2020-AURORA-post-featured-11-bangungot

Sa panahong mas kailangan ng pagkakaisa at maayos na ugnayan para makatulong sa pangangailangan, bakit mas piniling magmaktol ng isang lider sa ginawang pag-aksyon ng iilang nasa gobyerno sa panahon ng kalamidad?

Hindi nakakagulat ang pagbanat niya sa Bise Presidente, pero imbes na magpakita ng simpatiya sa mga biktima ng sunod-sunod na bagyo, kaliwa’t kanang kasinungalingan at pag-a-alibi ang pinagsasabi niya para pagtakpan ang kanyang mga kakulangan at kapalpakan.

Pero ang isa sa mga pinakanakakatawang sinabi niya ay kapag hindi tumigil ang Pangalawang Pangulo na magtrabaho at ipakitang ginagampanan niya ang sinumpaang tungkulin para sa lahat, magsisilbi siyang bangungot sa kanya kung pipiliin nitong tumakbo sa 2022.

Tama ang nabasa, narinig at napanood ninyo. Nagbabanta siya. Nananakot. Pinapakita ang “kapangyarihan” na hindi niya magamit para makatulong sa mas maraming nangangailangan. At ngayon ay ginagamit niya ito para manindak sa taong mas presidente pang umasta kaysa kanya.

Pero hindi ba niya naisip (o sadyang wala siyang isip) na mula pa noon ay isa na talaga siyang malaking bangungot sa Pilipinas? At gusto kong ipaalala kung nakakalimot kayo: Noon pa tayo binabangungot ng tatay nilang tamad! Libo-libo ang pinatay, pinakulong ang mga taong hindi sang-ayon sa kanya, pinakawalan ang pinakamasasamang personalidad sa lipunan, pinatay ang malawakang outlet ng media, nagkalat ng samu’t saring kasinungalingan at nagtatago sa panahong kailangan ng taumbayan ang presensya niya?

Bago siya maging malaking bangungot sa Bise Presidente, tayo mismo ang unang ginimbal ng bangungot na ito. At nasaan tayo ngayon? Nasa kadiliman ng kawalan na napipilitang makinig sa kanyang kabastusan, pagmumura at mga walang kakwenta-kwentang pagpapakita ng kayabangan, lalo na sa gitna ng pandemya.

Ang inaasahan ng marami na magsusulong ng bayanihan ang siya mismong nagwawatak ng ating bayan. Kung hindi pa sapat ang maglilimang taon nang bangungot na ibinigay niya sa lahat, gaano kalalang bangungot pa ang mararanasan natin bago tayo kumilos at mamulat?

Hindi natin deserve ang pinunong magdudulot ng takot at magsisilbing halimaw sa ating pagtulog. Ang kailangan natin ay pinunong tuturuan tayong managinip at inspiradong bumangon sa isang magandang umaga.

2020-headline-feature-fb-aurora-10-cropped.png

Ang COVID-19 at Mga Dapat Mapagtanto Ngayon ng Ating Bayan

2015-category-title-tambuli copy2020-AURORA-post-featured-03-covid

Habang tinitipa ang piyesang ito ay kasalukuyang napapailalim ang Metro Manila sa unang gabi ng month-long curfew dahil sa coronavirus disease (COVID-19). Kakaiba ang katahimikan ng hatinggabi, lalo na sa kung saan kami nakatira. Para sa akin ay mas mahirap makatulog dahil alam kong tatagal ang kakaibang pagbabagong ito sa buong Kamaynilaan sa susunod na mga araw.

Para sa marami, may dulot na panic at paranoia ang paghihigpit sa pangkaraniwang kilos at gawi ng mga naninirahan at nagtatrabaho sa Kalakhang Maynila. Pero kung ako ang tatanungin, mas nagtataka ako kung bakit ganito tayong mga Pinoy sa gitna ng sitwasyong ito. Hindi ko sinasabing hindi ako nangangamba o natatakot sa mga nangyayari, pero mas nananaig sa akin ang napakaraming pagtatanto sa kung paano tayo rumeresponde sa virus na pumipinsala sa buong mundo at sa iba pang virus na sumasabay na nampepeste sa ating mga Pilipino.

Una: Nararamdaman natin ang tunay na kapasidad ng mga lider para siguraduhing may nasasandalan tayo sa mga ganitong delikadong panahon.

May isang pahayag si Duterte kung saan ginawa niyang komedya ang COVID-19 na hahanapin niya at sasampalin niya. Sa kanyang national address, lantaran niyang sinabi na wala siyang alam at walang maitutulong ang mga hindi doktor na tulad niya laban sa COVID-19. Ang magagawa lang niya: i-mobilize ang pulis at militar sa community quarantine ng buong Kamaynilaan kung saan isa sa mga hakbang ay ang pagpapatupad ng curfew.

Malaki ang pagkakaiba ng mga sinasabi ni Duterte sa pagtugon ng dalawang babaeng umaangat sa pag-aksyon sa sitwasyong ito: si DOH Assistant Secretary Dr. Maria Rosario Vergeire at si Vice President Leni Robredo.

Marami ang humanga, kasama na ako, sa kung paano ilahad ni Dr. Vergeire ang mga importanteng detalye ukol sa sitwasyon ng COVID-19 sa ating bansa. Tinig ng isang may otoridad at kredibilidad ang mga pahayag ni Vergeire, lalo na kapag sinasagot niya ang media nang malinaw, walang alinlangan at may pakiramdam na mapagkakatiwalaan natin ang mga datos na binibigay niya sa atin.

Wala mang maliwanag na mandato ay hindi tumitigil ang tanggapan ni VP Leni sa napaka-produktibong paggamit ng social media sa pagpapakalat ng mga paalala sa kung paano tayo makakaiwas sa COVID-19, kahit pa maraming troll ang walang tigil na naninira sa kanya. Marami lalo ang humanga sa kanya noong ilabas ng Office of the Vice President ang dalawang video kung saan si VP Leni mismo ang nagtatanong sa mga eksperto tungkol sa mga pwedeng gawin ng iba’t ibang sektor para manatiling ligtas sa COVID-19 at kung saan nanawagan siyang magkaisa ang lahat laban sa COVID-19 dahil aniya, walang paraang malagpasan ito kundi ang isaisip ang kapakanan ng lahat”.

Pangalawa: Ngayon natin nakikita kung sino ang tunay na pinapaboran at prayoridad ng mga nasa kapangyarihan.

Bago pa tuluyang maisailalim ang bansa sa Code Red Sublevel 2 ay maraming mga kababayan natin, lalo na sa social media, ang naghihinalang pinapaboran ni Duterte ang China kaya hindi agad nagdeklara ng seryosong aksyon ang ating bayan laban sa COVID-19. Bago rin nito ay may mga pahayag siyang hindi niya pipigilan ang operasyon ng POGO kung saan ang kikitain daw ng Pilipinas dito ay gagamitin sa COVID-19 fund. Pero ang gobyerno rin mismo ang umamin na imbes na kumita ay tayo pa mismo ang lugi sa mga ito dahil hindi napapatawan ng buwis ang mga banyagang trabahador sa mga establisimyentong ito. At parang kabastusan na sa mismong live televised presidential address tungkol sa COVID-19 ay pinasalamatan niya ang China dahil sa alok daw na tulong kung hihingiin natin. Nakakatawang nakakainis na marinig ang papuri ng isang mataas na lider ng bansa ang isang tulong na hindi pa naibibigay at lalong hindi pa natin nagagamit. Tutang-tuta ba ang dating!

At speaking of tuta, sa parehong live televised address ni Duterte ay pinagmalaki niya ang “napakasipag” daw na si Bong Go dahil sa “pagtatrabaho” sa gitna ng COVID-19 scare. Pare-pareho nating alam na ang tanging magandang ginawa ni Bong Go kay Duterte ay sundan-sundan lang siya, patuloy na maging alalay at magsabi ng kanyang magic response na “Ipaparating ko po kay Pangulong Duterte blah blah blah.” Nakakabaliw din na dapat ay sabay silang magpa-test para malaman kung positibo o negatibo sila sa COVID-19. Malamang din na pare-pareho tayo ng mga tanong ngayon kung ano ba talaga si Bong Go sa buhay ni Digong: tuta, kerida… o ang tunay na nagpapatakbo ng Pilipinas?

Hindi ang China at si Bong Go ang dapat na bida ng ating bayan. Tulad ng maraming bansa, mas dapat nating kilalanin ang mga taong araw-araw na humaharap sa peligro para lang pangalagaan at pagalingin ang mga posibleng kaso ng COVID-19 at sila ring mga gumagawa ng paraan para mapabagal ang virus na kumalat sa ating bayan. Sila ang ating medical front liners at medical professionals na sa kabila ng kakulangan ng personal protective equipment (PPE) ay nagsisilbi nang walang humpay para mailigtas ang mga kababayan nating nahawaan ng COVID-19. Sila ngayon ang prayoridad ng maraming pribadong institusyon, kabilang na si Vice President Leni Robredo na ginamit ang social media upang tumulong na makalikom ng pondo para pambili ng PPEs ng mga front liner.

Pangatlo: Kung may aksyon na mas maaga ay posibleng hindi tayo naghahabol sa paglaban kontra COVID-19.

Sa hearing ng House of Representatives tungkol sa COVID-19 ay nilantad ni Bayan Muna Party-List Representative Carlos Zarate ang isang probisyon sa batas na nagbibigay ng pahintulot kay Health Secretary Francisco Duque III na magdeklara ng emergency kapag nagpapakita na ng banta ang isang epidemya, dito man sa Pilipinas o maging sa ibayong-dagat. Napaamin si Duque na kahit World Health Organization ang dapat na unang magdeklara nito ay may ligalidad siya na ipatupad ito nang mas maaga kung kinakailangan.

Sabihin na nating magdudulot ng panic ang maagang deklarasyon, pero Enero pa lang ay nasaksihan na natin kung gaano naging malaganap ang COVID-19 sa mga katabing bansa natin. Doon pa lang, dapat ay may paghahanda na ang mga kinauukulan sa posibleng pagpasok nito sa kanilang hurisdiksyon. Noong katapusan ng Enero ay nagsalita ang DOH tungkol sa unang confirmed case na galing mismo sa Wuhan, China kung saan nagsimula ang pagkalat ng virus, pero mahigit isang buwan pa ang lumipas bago ideklara ang state of national health emergency ng Malakanyang.

Mahirap ikaila ng pamahalaan ang hindi pagkahanda sa COVID-19. Isang halimbawa na talagang nagpalungkot sa akin ay ang Facebook post ng Philippine General Hospital (PGH) na nanghihingi ng donasyon ng alkohol at PPEs para sa kanilang mga staff. Walang masama na manghingi ng tulong, pero kung may maagang direktiba ang DOH ay pihadong maaga ring makakapaghanda ang PGH at iba pang public hospital para rito.

Pang-apat: Tayo mismo ay nawawalan ng tamang paghuhusga at walang malawak na pag-unawa kapag inuuna ang panic.

Sabihin na nating natural sa tao ang mag-panic sa mga ganitong sitwasyon. Pero kung tutuusin ay pinalala ng social media ang ugali nating ito. Mula bilang ng namatay hanggang sa mga pekeng gamot, nagkalat sa mga news feed natin ang fake news at mga twisted information tungkol sa datos na nilalabas ng mga otoridad at marami pa rin talagang napapaniwala ng mga ito. Isa pa sa mga kumakalat ay mga shame campaign sa mga taong ang ginagawa ay tumutulong na labanan ang pagkalat ng COVID-19. Ang iba pa sa mga sinisiraan ay mga public health expert na nagbabahagi ng mga tamang impormasyon ngunit binabanatan ng mga bayarang troll dahil tinatamaan ang pinapanigan nilang mga tao o grupo. Hindi na tayo lalayo, mga ka-DDS!

Sa kabilang banda naman ay hindi nagagawa ng marami intindihin ang sitwasyon bago umaksyon. Marami ang umubos ng 70% ethyl alcohol sa mga supermarket sa pag-aakalang maililigtas sila ng “pagligo” nito. Sabihin na nating bahagi ng paglilinis ng katawan ay disinfection na nagagawa ng paggamit ng alkohol. Pero ayon sa mga eksperto, ang disinfection ay ginagawa hindi lang sa sarili kundi sa mismong tahanan natin. May mga iminungkahing pamamaraan at mga produkto ang Center for Disease Control and Prevention ng Estados Unidos para sa disinfection na ligtas gamitin para sa kalusugan at para sa kapaligiran dahil importante rin na malinis ang tahanan, opisina, paaralan at lahat ng pampublikong lugar para hindi mabilis makahawa ang COVID-19.

Malungkot din na sa pagpa-panic natin ay may ilan tayong mga kababayan ang nakakalimutan natin na mas nangangailangan ng mga partikular na produkto. Ilan sa mga ito ang mga senior citizen na mas madaling mahawaan ng COVID-19. Nakakalimutan din ang mga walang tahanan na sana’y napagtutuunan din ng pansin ng mga ahensya ng gobyerno kung sila ay nakatuon sa home quarantine.

Ang kailangan natin ay pagiging alerto pero dapat tayo manatiling kalmado. Lalo lang palalalain ng pagpa-panic ang sitwasyon natin at, kung mamalasin, dahil dito ay magkakaroon pa ang gobyerno na tagalan ang kanilang community quarantine.

Panglima: Ayaw man natin masamain pero tila may naamoy tayo na isang hindi magandang senaryong pulitikal.

Alam kong hindi ito ang tamang panahon para tingnan ang pagkakaiba-iba ng ating paniniwalang pulitikal o panlipunan. Pero kung hindi lang ako ang nakakaisip na may mali sa pagpapatupad ng community quarantine, siguro nga ay tama ang nahihinuha ko.

Sa televised address ni Duterte ay inutos niya na paganahin ang militar at pulis para mapabuti ang implementasyon ng community quarantine sa buong Metro Manila. Pero hindi rin niya napigilan gamitin ang salitang lockdown sa prosesong ito. Tila OA ang paglalatag sa napakaraming armado sa lahat ng sulok ng Kamaynilaan na para bang nagsasabi na kapag hindi ka sumunod ay kamay na bakal ang dadampot sa iyo. Mismong si Justice Secretary Menardo Guevarra na ang nagpaliwanag na maaaring arestuhin ang isang tao kung ito ay magtatangkang pumasok o lumabas ng Metro Manila nang may dahas, pananakit o panunuhol sa mga otoridad.

Ganito rin ang sentimiyento ng ating Woke Lolo na si human rights lawyer Chel Diokno na sinasabing maaaring pilitin na sa puntong ito na naaayon sa batas, hindi PNP ang may direktiba kundi ang DOH. Maaari nilang harangin ang sinumang magpupumilit o piliting manatili sa quarantine area ang tatangging magpa-quarantine, pero hindi dapat arestuhin na parang humuhuli ng kriminal.

Bagaman itinatanggi ni Duterte na hindi martial law ang lockdown ng Metro Manila, may mga taong hindi mapigilang tawagin ito na “de facto martial law” dahil pilit nilalagay ni Duterte sa gitna ng kontrol ang pulis at militar, kahit pa sa kanya rin mismo nanggaling na si Duque bilang kalihim ng kalusugan ang puno ng kampanya kontra COVID-19. Tayo na rin mismo ang sumiguro na ang paglilinis ng ating rehiyon kontra sa virus ay hindi magiging daan para sa mga mapang-abuso na gamitin ang sitwasyon para dalhin tayo sa sitwasyong nagpahirap sa atin, 48 taon na ang nakakaraan.

Pang-anim at huli: COVID-19 pa ang nagturo sa atin ng tunay na pagmamalasakit bilang tao at pagiging makatao.

Aminin man natin o hindi, may mga pagkakataong galit na galit tayo sa mga Chinese dahil sa bansa nila nagmula ang COVID-19. Simula nang umingay ang balitang ito, kahit sinong singkit na yata, kahit pa mga Chinese Filipino ay kinokondena natin sa pagkalat ng virus dito sa ating bansa.

Oo, maraming iligal na Chinese nationals sa Pilipinas ngayon gawa ng maluwag na polisiya ng gobyernong Duterte sa rehimen ni Xi Jinping. Oo, sila yung mga bigla na lang pumasok sa ating bayan nang walang kaukulang dokumento at mga hindi sumusunod sa mga regulasyon, lalo na pagdating sa buwis. Oo, may ilan sa kanila na dinadala ang kagaspangan ng ugali dito sa atin at sila pa ang siga, maingay, maarte at mayabang gayong sila ang dayuhan.

Aminin man natin o hindi, dahil sa galit natin sa COVID-19, nakakalimutan natin maging tao at magpakatao. Tawagin nyo na akong ipokrito pero hindi natin dapat isisi sa isang buong lahi ang kasalanan ng iilan sa kanila. Sila man ay nahihiya sa nagawa ng kanilang mga kababayan at ginagawa ang lahat para makatulong sa atin kahit hindi natin hinihingi, mapatunayan lang na tulad natin, sila rin ay tao na apektado ng mga pagkakataong ito.

Maaaring magtagal pa ang pandemyang ito, pero harinawa, sa kabila ng lahat, ipakita natin ang kabutihan ng pagiging Pilipino. Hindi masamang punahin ang mga pagkakamali ng kahit sino, lalo na ng gobyerno. Pero hindi tamang gumawa ng mga gawa-gawang naratibo para lang siraan ang mga tao o grupong sinsero ang pagtulong. Matatapos natin ito nang sama-sama at tulong-tulong. Manatiling malusog, malinis, mahinahon, matino at matalino laban sa #COVID19.

 

Para sa latest update: i-follow ang Facebook page ng Department of Health.

 

 

article-stoper

Isang Aral Mula Kay Leni

2015-category-title-milestone copy2016-post-featured-image-vice-president-leni-robredo copy

May 30, 2016, Lunes.  Mapalad ako na matunghayan ang proklamasyon ng mga nagwagi sa dalawang pinakamataas na posisyon sa pamahalaan ng Pilipinas sa loob mismo ng Batasan Pambansa. Sinelyuhan na ng mga kinatawan ng bayan ang tagumpay ng halalan na siya ring sagisag ng tagumpay ng demokrasya at tagumpay ng malayang mamamayan.

Tunay ngang kakaiba ang pakiramdam kapag naroon ka’t opisyal nang tinatapos ang kaganapang halos naghati sa atin nang pira-piraso bilang sambayanan at sumira ng relasyon at pagkakaibigan ng napakaraming tao. Ngunit mas nakakataba ng puso na masaksihan ang matamis na pagkapanalo ng isang taong pinaglaanan namin ng panahon, pagod, pagmamahal at pagtitiwala upang ipakilala sa lahat ang pinunong karapat-dapat para sa mga Pilipino.

Para bang iniadya ang apat na buwan kong pagsali sa kampanya ni dating Camarines Sur representative Maria Leonor Sto. Tomas Gerona-Robredo o mas kinikilala natin ngayon bilang Vice President Leni Robredo. Sinakripisyo ko ang personal kong adbokasiya para sana tumulong sa kampanya ng isang pulitiko sa Maynila pero tila may mas malaking inihain sa akin ang tadhana para pagkunan ng mas malaking inspirasyon. Natuto ako sa mga bagong nakilala ko – ang bumubuo ng Team Leni – na nanggaling sa iba’t ibang larangan na naglaan din ng kani-kanilang oras para sumali sa kampanya. Higit sa lahat, isang pambihirang karangalan ang makatrabaho, makausap at mapagkunan ng aral at inspirasyon ang dakilang babaeng dahilan ng pagsasama-sama namin bilang Team Leni.

Sa limang taon kong karanasan bilang youth leader, government intern at volunteer ay nakakilala na ako ng mga pulitiko o mga taong nasa matataas na pedestal sa lipunan. Marami sa kanila ang iba sa harap ng masa, iba kapag natututukan ng kamera at iba ang ugali sa mga katrabaho. Marahil, alam nyo na ang ibig kong sabihin, at tulad ng marami, akala ko ay normal iyon sa mga personalidad na nasa tuktok. Akala ko ay ganoon silang lahat… hanggang nakadaupang-palad ko nang personal ang noo’y Cong. Leni.

2016-post-image-vp-leni-02

Kasama si dating DILG secretary at Liberal Party presidential bet Mar Roxas.

October 5, 2015, sa dati kong opisina sa Escolta, Maynila, ay pinapanood ko sa laptop ko ang live stream ng deklarasyon ng isang Cong. Leni Robredo na tatakbo bilang pangalawang pangulo. Alam ko sa sarili ko na nararapat siya sa boto ko, ngunit hindi pala ito ang gusto ng tadhana para sa akin. Fast forward to February 2016, nang makita ko na ang sarili kong nakasuot ng yellow vest na may nakasulat na “(#5) Leni Robredo for Vice President”. Hindi ko na lang siya iboboto kundi ikakampanya pa nang buong puso.

Si Leni ay hindi lang basta kandidato para sa grupo. Hindi lang siya sa harap ng maraming tao o mga botante mahilig magkwento, makipagkumustahan, makipagtawanan at makipagbiruan. Si Leni ay hindi isang pulitiko na ngingiti lang kapag may kaharap na media o aarte para makakuha ng simpatiya. Si Leni ay hindi ipokrito, hindi plastik at hindi mang-aagaw ng atensyon.

2016-post-image-vp-leni-03

Ang Leni na kilala nyo at ipinakikilala namin noong kampanya ay hindi malayo sa Leni na walang media o sinumang umuusyoso sa buhay nya. Humalakhak sa mga joke, nakikinig sa mga kwento namin o di kaya’y nakikiasar sa mga private jokes. Kakausapin ka nya at makikipag-picture na para lang kayong mag-tropa. Sa karamihan nga ng mga selfie ko kasama siya, aakalain mong parang closest tita ko lang siya. Hahaha! Pero pwera biro, ang Leni na hinangaan ng buong mundo ngayon ay ang parehong Leni na nagpalakas sa amin ng loob na pagpursigihan ang malinis na laban para mailuklok ang tulad niyang marangal na lingkod bayan.

Sa apat na buwang pagsama sa mga sortie at caucus, pamimigay ng mga flyers, stickers at iba pang collaterals at pakikipag-usap sa iba’t ibang klase ng botante para mangampanya, ipinakita sa akin ng karanasang ito ang mas malawak na perspektibo ng ating pulitika, kultura at maging ng Internet na nagpabago ng pagtingin ko sa ating lipunan. Ngunit ang isa sa mga aral na tumatak sa akin at patuloy kong isasabuhay ay nanggaling mismo kay Leni.

2016-post-image-vp-leni-01

“Stay humble.”
Patuloy na magpakumbaba.

Nag-umpisa siyang halos hindi kilala ng buong bansa pero kahit dala siya ng malaking partido ay naging mapagkumbaba. Unti-unting umangat sa survey ratings ngunit nanatiling mapagkumbaba. Nanaig sa CNN Philippines Vice Presidential Debate at ABS-CBN Halalan ng Bise pero nanatiling mapagkumbaba. Tumabla sa mga survey frontrunners ngunit patuloy na nagpakumbaba. Nanguna sa partial unofficial election results pero nagpakumbaba pa rin. Inakusahang mandaraya, pinagmumura at inalipusta sa social media ngunit nanatiling nagpakumbaba. Idineklara nang nagwaging bise presidente pero patuloy pa ring nagpapakumbaba.

Ang kanyang karakter bilang mapagkumbabang tao ang naglapit sa kanya sa puso ng mahigit 14.4 milyong Pilipinong bumoto sa kanya. Sa lahat ng pagkakataon, sa gitna man ng mga pagsubok o sa rurok ng tagumpay, sinasabi sa atin ni VP Leni na manatili ang paa natin sa putik at patuloy na abutin ang kamay ng mga taong lumalapit sa atin. Si Leni, ang bagong ating bise presidente ang magsisilbing solidong imaheng nagpapaalala sa atin na tayong mga Pilipino, taas noo man sa anumang pagkapanalo ay walang alinlangang yuyuko para iabot ang tulong sa sinuman sa mundo.

Mapalad ang bayan sa pagkakaroon ng isang bagong mukha ng makatuwiran at maayos na pamamahala. Bagaman hindi (pa) kumbinsido ang pangulo sa pangalawang pangulong hinalal na bayan, naniniwala ako na si VP Leni ay magsisilbi sa administrasyong Duterte nang naaayon sa kagustuhan ng bayan, sa kagustuhan ng batas at sa kagustuhan ng ating kasaysayan. Magiging mapanghamon ito para sa kanya, ngunit ako, sampu ng mga taong naging parte ng Team Leni at ng milyon-milyong naghalal sa kanya, ay nananalig na si VP Leni at ang mga aral na dala niya para sa atin mula sa dekadang karanasan sa paglilingkod ang magsisilbing katuwang sa pagbabalanse ng ating gobyerno sa susunod na anim na taon.

Mabuhay ka, VP Leni! Patuloy kaming katabi mo sa panibagong yugto ng ating mapanubok na kasaysayan. Tuloy ang laban para sa bayan!

13404026_10206095785015182_6663634027745045256_o

Kuha namin pagkatapos ng kanyang pinakahihintay na proclamation rites sa Batasan Pambansa. (Instagram)

 

AURORA-NEW-LOGO-2015 copy_small