Ang mga Dapat Matutunan ng mga Pilipino sa Kasaysayan

Sa bisa ng Proklamasyon Bilang 339 na nilagdaan ni Pangulong Benigno Simeon Aquino III noong ika-16 ng Pebrero 2012, itinakda ng pamahalaan sa buwan ng Agosto ang taunang selebrasyon ng pambansang Buwan ng Kasaysayan. Nakasaad din dito na sa tuwing ika-30 ng Agosto (sa araw na ito) ay ating ginugunita ang Araw ng mga Bayani.

Noong Miyerkules ay personal kong natunghayan ang buong pagdinig ng Senate Committee on Education, Culture and Arts hinggil sa kontrobersyal na pagpapatayo ng Torre de Manila sa lungsod ng Maynila. Dito’y binigyan ng pagkakataon ang lahat ng panig na ipaliwanag at saliksikin ang mga pangyayaring nagbigay-daan sa pinakamalawakang pambabastos sa pinakakilalang dambana ng ating kasaysayan.

Habang nakikinig sa diskusyong inabot ng mahigit tatlo’t kalahating oras, may tatlong tanong na lumutang sa aking kamalayan na maaaring alam ko kung ano ang mga sagot, alam ko kung paano gagawin, ngunit hindi ko alam kung bakit hindi alam o ayaw malaman ng ibang mga tao… kahit pare-pareho naman tayong mga Pilipino:

“Bakit hindi pinapahalagahan ng nakararaming Pinoy ang kasaysayan ng Pilipinas?”

“Bakit ang tingin ng nakararaming Pinoy sa kasaysayan ay kontrabida sa pag-unlad?”

“Bakit hindi natututo ang nakararaming Pinoy sa kasaysayan ng sarili niyang bansa?”

Ang mga isyung naglulutangan ngayon tulad ng sa Torre de Manila, sa pagkadiskaril ng mga pampublikong transportasyon o sa diumano’y tangka ni Pangulong Noynoy Aquino para madugtungan ang kanyang termino ay hindi na bago sa ating lipunan. Datapwa’t magkaiba sa tinatahak na panahon, ang dunong sa likod ng mga nakaraang pangyayari ay sapat upang hindi ito maulit sa mga senaryo ngayon. Lahat ng isyung nabanggit ay masasabing napapanahon dahil naging maingay ang mga ito sa panahong tayo ay gumugunita sa Buwan ng Kasaysayan.

Paano dito maipapasok ang kasaysayan?

no-to-torre-de-manilaKahit ang ating mga dinadakilang bayani ay nanabik, nangarap at nagbuwis ng buhay upang ibigay sa bansa ang pag-unlad na nararapat dito. Bilang punong lungsod ng Pilipinas, sinasalamin ng Maynila ang pagnanais ng ating mga bayani na magandang hinaharap para sa mahal nilang bayan. Sa pagkakakilala natin sa kanila, alam natin na kung nabubuhay sila ngayon, hangga’t ginagalang at pinapanatili natin ang ating diwang makabansa, ang ating pag-unlad ay kanilang lubos na ikararangal. Pero sa daan-daang matatalinong tao sa loob ng korporasyong nagtayo ng Torre de Manila, ilan kaya sa kanila ang naging turista sa Luneta at nagbigay-pugay at respeto kay Gat. Jose Rizal? Sabihin na nating… halos lahat sila. Bakit? Dahil alam nilang sa napakaraming dekada, ang tanawin ng monumento ni Rizal ang tanda ng bawat probinsyano na sila’y nasa Maynila na. Ito rin ang itinuturing na unang tanawin ng mga dayuhan sa kanilang mga litrato na nagpapatunay na sila ay nasa Pilipinas na. Samakatuwid, ang Luneta at ang rebulto ni Rizal ay isang ekstra-ordinaryong bahagi ng kasaysayan na binibigyang-galang dahil ito ang kilalang imahe ng bansa sa daigdig. Sinamantala nila ang pagkakakilanlan ng Luneta na sa kanilang pag-aakala’y ayos lang na makisalo sila sa katanyagan nito.

 

Kuha mula sa inquirer.net

Kuha mula sa inquirer.net

Ang pagsabay sa modernisasyon ay mas natural na sa Pilipinas, kumpara sa ibang kalapit bansa sa Timog Silangang Asya. Sa loob ng mahigit isa’t kalahating siglo, masasabing tinaglay natin ang mga istrukturang hinangaan, ginaya o pilit pinantayan ng maraming Asyano. Ika nga ng mga matatanda, wala ka nang hahanapin pa dahil kumpleto na ang lahat ng kakailanganin mo sa Maynila na, bilang kabisera, ay mukha ng Pilipinas sa mundo. Isa sa mga nakakamanghang aspeto ng Maynila noon ay ang transportasyon. Mula tren, tram hanggang sa eroplano, lubos nating maipagmamalaki ang mga ito dahil sa pagiging moderno at malaking tulong nito sa buhay ng mga Pilipino. Hindi rin naging madali ang pagpapanatili sa mga nasabing sasakyan, pero dahil alam ng mga inhinyero at ng gobyerno noon na mahalaga ito sa lipunan ay pinagbubuti nila ang pag-aayos ng mga ito. Lahat ng ito’y naiwan na lamang sa pahina ng kasaysayan na hindi man lang natutunan ng kasalukuyan. Sa mga nangyari at tuloy-tuloy pang nangyayari sa mga tren ng Philippine National Railways, mga bagon ng Metro Rail Transit at pasilidad ng Ninoy Aquino International Airport, masakit aminin na matagal pa bago maramdaman ng mga mananakay ngayon ang ginhawa sa ating mga pampublikong sasakyan.

 

Kuha mula sa inquirer.net

Kuha mula sa inquirer.net

Naging hamon sa apat na presidente ng Pilipinas ang pagsasaayos ng bansa sa pamamagitan ng Saligang Batas. Bawat isa sa kanila’y may kinaharap na pagsubok at ang pagsasaayos ng Konstitusyon ang nakita nilang sagot sa mga katanungang ito. Si Manuel Quezon na naging kampeon ng 1935 Constitution na siyang naghanda sa bansa sa ganap nitong kalayaan mula sa Amerika; si Ferdinand Marcos na ginawang instrumento ang 1973 Constitution upang manatiling pabor sa kanyang pamamahala ang batas; si Corazon Aquino na nagpatibay sa 1987 Constitution bilang simbolo ng pagbabalik ng demokrasya sa Pilipinas; at si Ramos na nagkaroon ng pagtatangkang amyendahan ang probisyong pang-ekonomiya ng Konstitusyon pero hindi naging matagumpay. Iba-iba man ang dahilan at kinahinatnan ng mga pagsususog ng Saligang Batas ay hindi maitatatwang nag-iwan ang mga ito ng aral sa sinumang nasa loob ng ating pamahalaan. Ang kasalukuyang kritisismo sa charter change ang pinakamaingay sa nakalipas na humigit-kumulang na dalawang dekada dahil si Pangulong Noynoy Aquino ang nagpakita ng interes na ratipikahan ang Konstitusyong ipinanganak sa mismong termino ng kanyang ina. Matinding batikos din ang inabot ni Pnoy dahil bukod sa term extension ay nais umano niyang baguhin ang kapangyarihang sakop ng Hudikatura na, sa paningin ng yumaong Pangulong Cory ay tagapag-balanse ng demokrasya at burukrasya sa bansa. Nananalig akong alam ng kasalukuyang presidente (at ng mga taong nakapaligid sa kanya) ang kinahinatnan ng mga pangulong naging bahagi sa pagbabago ng Konstitusyon. Gayundin, may hinuha din sila sa posibleng mga epekto nito, hindi lang sa lipunan sa kasalukuyan, kundi sa ating kasaysayan sa hinaharap.

 

Naniniwala akong hindi bobo ang mga Pilipino, bagaman dumarating tayo sa mga panahong nawawala tayo sa tamang mentalidad kapag nahaharap sa kumplikadong sitwasyon. Kinukulang sa proper mindset, kumbaga. Binibigay sa atin ng kasaysayan ang iba’t ibang mga aral mula sa tagumpay at pagkakamali ng ating mga ninuno at lipunan. Mula rito, malaki ang pagkakataong matutunan natin sa kasalukuyan kung paano ibalik ang kaayusan sa ating bayan para ngayon at sa hinaharap gamit ang tamang pag-iisip at pag-aanalisa.

FAST POST #24: Ang Informal Settlers sa mga Estero at Kaginhawaang Dapat Nilang Matamo

Nitong nakaraang mga araw ay napag-uusapan sa media ang pagpapaalis sa mga squatter (na ang politically-correct term ay “informal settlers”) sa tabi ng mga estero at mga ilog bilang bahagi ng paghahanda ng pambansang pamahalaan sa taon-taon nang problema ng pagbaha sa Kalakhang Maynila tuwing may bagyo. Kaalinsabay ng planong ito ang pagbibigay ng halagang 18,000 pesos sa bawat pamilya bilang pang-umpisa sa kanilang bagong buhay sa isang bagong bahay sa isang low-cost housing area kung saan libre ang kanilang renta sa loob ng isang taon. Maaari rin silang paglaanan ng puhunan kung gugustuhin nilang magkaroon ng sariling negosyo o pagkakakitaan. Sa kabila ng planong ito, marami sa kanila ang pumapalag at nagpupumilit na manatili sa kanilang mga “tahanan” dahil bukod sa malayo ang lilipatang permanent housing site ay hindi kumpleto ang kanilang mga pangangailangan sa nasabing lugar. May nakapanayam pa ngang nagkomento na para raw silang tinataboy sa labas ng Maynila dahil mahirap sila.

“Bakit ang arte ng informal settlers a.k.a. squatters?” Eto ang una kong nasabi nang marinig ko ang mga balitang kaugnay ng isyu. Lantad ang pagkagulat ko dahil nai-post ko pa ito sa Facebook.

Maaaring sa post ko ay iniisip ng iba na napakayabang ko o napaka-matapobre. Maaaring ang tingin sa akin ng iba ay malakas ang loob kong sabihin ito dahil nakatira ako sa isang maayos na komunidad sa Metro Manila at nakakatanggap ng basikong pangangailangan ng isang tao. Maaaring nabasa ng mga taong sangkot sa isyung ito ang na-post ko at tinuturing nila akong hindi makatao at kumakampi sa gobyernong walang pagmamahal sa maralitang tagalungsod. Ang sa akin lang, kung hindi makatao at maka-mahirap ang pamahalaan, hindi nila ihahain ang programang maglalagay sa kanila sa mas maayos na pamumuhay.

Napakasimple ng gustong mangyari ng administrasyong Aquino sa pag-aalis ng mga nakatira sa tabi ng daluyan ng tubig sa Kamaynilaan. Hindi na kailangang ipaliwanag sa mas mahahabang talakayan ang mga ito dahil dapat ay noon pa ito ginagawa ng ating mga nakaraang gobyerno. Malaking hakbang ito para sa ating Pangulo dahil dito masusubukan ang political will ng Palasyo pagdating sa pagsasaayos ng Metro Manila na siyang mukha ng buong Pilipinas.

Hindi ko matatangging lubos kong sinasang-ayunan ang programang ito dahil sa mga sumusunod na mithiin:

1. Tuluyang linisin ang mga estero at ilog. 2. Gawing produktibo ang mga estero tuwing tag-ulan. 3. Unti-unting buhayin ang mga estero at ilog. 4. Mailayo ang mga mamamayan sa sakit at hindi akmang pamumuhay sa gilid ng mga estero. 5. Iligtas ang mga mamamayan sa kapahamakang dulot ng baha na dadaloy sa mga estero. 6. Matuto ang mga apektadong indibidwal o pamilya na magsimula ng mas maayos na pamumuhay sa pamamagitan ng mga ibinigay na oportunidad ng pamahalaan. 7. Ipakita sa kanila na kahit bago man at malayo man sa Kamaynilaan ang kanilang nilipatan ay magagawa nitong maging maunlad kapag sila’y nagkakaisa. 8. Ipakitang hindi lang sa Maynila makikita ang kaunlaran at kaginhawaan. 9. Iparamdam na ang gusto lang ng gobyerno para sa kanila ay kaayusan at kaginhawaan para sa kanilang pamilya. 10. Ipa-realize na iwasang idahilan ang pagiging “mahirap” o gamitin ang salitang “mahirap” upang ilarawan ang sitwasyong dinaranas nila.

[Ang sumusunod na pangungusap ay post ko sa Facebook. Ito ang pinakasimple kong masasabi para sa ikasampung dahilan] Isa sa mga natutunan ko noong halalan ay ang hindi paggamit ng salitang “mahirap” sa kung anong kondisyon o sitwasyon ang mayroon tayo. Bakit? Subukan mong tanggalin ang salitang yan sa kaisipan mo at luluwag ang kalooban mo. OPTIMISM.

Maaaring hindi madali para sa gobyerno ang alisin ang mga “pasaway” sa mga estero, pero sana, SANA LANG, ay maisip nilang hindi mahalaga na sa lugar na hindi mo ligal na pag-aari ay doon ka ipinanganak, lumaki, nagkapamilya at mamamatay. Mas importante marahil na ibigay mo sa iyong pamilya o magiging anak mo ang isang bahay na maaangkin mo sa pamamagitan ng iyong pagpupursige at isang bagong buhay na malayo sa disgrasya at kawalang pag-asa.

Pasado At Kuntento: Paghimay Sa Ikalawang SONA, Ang Pangunahing Ulat Sa Bayan Ni Pangulong Benigno Aquino III

 

Nitong nakaraang Lunes lamang ay naganap ang ikalawang State of the Nation Address (SONA) ng ikalabing-apat na pangulo ng Republika ng Pilipinas na si Benigno Simeon Cojuangco Aquino III. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na mag-uulat siya sa kanyang mga tinuturing na ‘boss’, ang mamamayang Pilipino, ng tungkol sa kanyang mga nagawa sa unang taong pagkakaupo niya bilang pinuno ng bansa.

Marami ang nagsasabing kulang ang mga sinabi ng Pangulo. Magandang talumpati pero walang sustansiya. Puro patutsada sa nakaraang administrasyon. Emosyonal ang mga pahayag ngunit walang pangmatagalang programa at puro pangako ang dala.

Kasama akong nakatutok ng buong Pilipinas sa SONA. Sa isang oras na pakikinig, aaminin ko, hindi naman lahat ng iyon ay aktwal na nasagap ng aking isip at tainga. Kaya habang nanonood ay ni-record ko ito mula sa aking cellphone upang muling mapakinggan nang masinsinan ang mga pinangako, mga pinangakong nagawa, mga ipinapangako, at mga napako sa nakalipas na isang taon ng kanyang panunungkulan.

“Wangwang”. Una natin itong narinig sa kanya noong siya ay humarap bilang bagong panumpang Pangulo ng bansa. Ito ang naging simbulo niya sa pang-aabuso sa kapangyarihan ng ilang mga nasa pamahalaan, pulisya at militar. Naging adbokasiya pa nga niya ito dahil kahit siya ang pinakamataas na pinuno ng Pilipinas ay hindi siya gumagamit ng wangwang kung hindi naman talaga kinakailangan ng pagmamadali.

“Ang mga dapat na naglilingkod ay siya pang nang-aapi. Ang panlalamang matapos mangakong maglingkod… Iyan po ang utak wangwang.”

Ngayong SONA ay patuloy niyang ginamit ang simbolismo ng wangwang bilang hadlang sa pagkakamit ng tamang pamamalakad sa pamahalaan. Tinawag niya ang mga nananamantala sa pag-unlad ng bayan bilang mga wangwang na humahawi sa mga taong nagnanais ng pagbabago.

Panata ng Administrasyong PNoy ang paglinis sa sistema ng iba’t ibang ahensiya ng pamahalaan at maging sa ilang parte ng pribadong sektor. Isa sa mga naging matunog ay ang pagsugpo sa kinasanayang sistema sa government-owned and controlled corporations (GOCCs), kung saan marami sa mga dating namuno rito ang patuloy na kinakasuhan ng katiwalian.

Inilahad niya sa kanyang ulat ang ilan sa mga naging resulta ng kanilang kampanya kontra sa mga ‘wangwang’. Nariyan ang pagsasaayos ng bidding procedures sa mga proyekto’t kontratang pinapasok ng gobyerno, lalo na sa Department of Public Works and Highways (DPWH) at Department of Energy (DOE); ang pagpapalawig sa tamang pagbabayad ng buwis, malikhaing pamamahala at paggastos sa pambansang budget; pagbuwag sa maling pagpapatakbo ng pamahalaan sa Autonomous Region in Muslim Mindanao (ARMM) at ang sunod-sunod na pagsasampa ng kaso sa mga umabuso sa Armed Forces of the Philippines (AFP), Philippine Amusement and Gaming Corporation (PAGCOR) at Philippine Charity Sweepstakes Office (PCSO).

Naging tampok din sa talumpating ito ang pagtatalaga niya kay dating Supreme Court Associate Justice Conchita Carpio Morales bilang bagong Tanod Bayan, kapalit ni dating Ombudsman Merceditas Gutierrez. Matatandaang si Morales ang nagpanumpa kay Pangulong Aquino noong Hunyo 2010 at isa sa mga nagtulak upang ituloy ang Truth Commission para paimbestigahan ang mga anomalya noong panahon ni dating Pangulo’t kasalukuyang kinatawan ng Pampanga, Gloria Macapagal-Arroyo. Isa rin siya sa mga bumoto para sa ligalidad ng isinampang impeachment case laban kay Gutierrez.

“May mga nagsasabing pinepersonal ko raw po ang paghahabol sa mga tiwali. Totoo po. Personal talaga sa akin ang paggawa ng tama. Ang pagpapanagot sa mga gumagawa ng mali, sinuman sila, at di lang dapat ako ang namemersonal sa usaping ito. Personal dapat ito sa ating lahat dahil bawat Pilipino ay biktima nito. Ang mali, gaano man katagal itong nanatili ay mali pa rin. Hindi pwedeng OK lang. Hindi pwedeng wala lang yan. Kapag kinalimutan natin ang mga ito, mangyayari lang ulit ang mga kamalian ng nakaraan. Kung hindi magbabayad ang mga nagkasala, parang tayo na rin mismo ang nag-imbita sa mga nagbabalak na gumawa ng masama na kung puwede ulitin niyo ang ginawa ninyo.”

Diretsahang pinangalandakan ni Pangulong Aquino ang pagtira niya sa dating administrasyon sa pagpapahirap nito sa taumbayan sa nakalipas na siyam na taon. Paniguradong hindi lang ako ang natuwa sa matapang na pahayag na ito ng Pangulo sa harap ng mga dating kaalyado ni dating Pangulong Arroyo sa Lehislatura.

“Ang sa Pilipinas ay sa Pilipinas. Kapag tumapak ka sa Recto Bank, para ka na ring tumapak sa Recto Avenue… Wala tayong balak mang-away, pero kailangan ding mabatid ng mundo na handa tayong ipagtanggol ang sa atin.”

Lubos ko ring ikinagalak ang sinabing ito ng Pangulo ukol sa pagtatanggol ng gobyerno sa karapatan nito sa kontrobersyal na Spratly Group of Islands. Ayon sa kanya, tutugunan niya ang pangangailangan sa pagpapaigting ng depensa sa soberanya ng bansa, lalong-lalo na sa pakikipaglaban ng Pilipinas sa kaso ng West Philippine Sea na dating South China Sea.  Isa itong malaking hakbang upang maging matatag ang pagkakalinaw sa usaping panteritoryo ng Republika sa mata ng buong daigdig.

Kaakibat din ng reputasyong ito sa seguridad ng Pilipinas ang pagpapatupad sa Anti-Trafficking In Persons Act, kung saan sa unang taon ni Pangulong Aquino ay may 31 human traffickers ang nahuli’t nahatulan. Dahil dito, nawala na tayo sa listahan ng Tier 2 watchlist ng Estados Unidos na kung hindi tayo matatanggal ay mauudlot ang mga benepisyong makukuha natin para sa pagsasakatuparan sa Millennium Development Goals o MDG.

Sa kondisyon naman ng ekonomiya ay kinagalak ng Pangulo ang patuloy na pag-angat ng mga bilang sa ating stock market na indikasyon ng pagganda ng ating pambansang komersyo. Kasama rin dito ang pagtaas ng ating credit ratings na nangangahulugan ng kumpyansa ng mga dayuhang nagpapautang sa ating bansa na tayo’y makakaahon sa kabila ng kabi-kabilang krisis na ating dinadanas. Apat na beses itong na-upgrade sa loob lamang ng isang taon, at dahil sa napakagandang balitang ito, 23 bilyong piso ang natipid ng pamahalaan na sana’y pambayad interes sa utang ng Pilipinas mula Enero hanggang Abril 2011. Lumiit din umano ang unemployment rate na mula 8% noong isang taon ay naging 7.2% na lang ito ngayong taon.

“Kung mang-aagrabiyado ka lang ng mahirap, huwag ka nang magtangka. Kung sarili mo lang ang payayamanin mo, huwag ka nang magtangka, kung hindi yan para sa Pilipino, huwag ka nang magtangka.”

Naging bukambibig ni PNoy ang pagiging epektibo ng Conditional Cash Transfer o ang Pantawid Pamilyang Pilipino program. Dahil umano sa programang ito ay bumaba sa 15.1% ang self rated hunger sa Pilipinas nitong Hunyo, kumpara noong Marso 2011 na may 20.5% self rated hunger percentage. 100,000 pamilya din umano ang naiahon sa kahirapan dahil sa CCT buwan-buwan. Dumarami na rin ang mga nanay at sanggol na nagpapatingin sa mga health center at umangat ang dami ng mga batang nag-aaral dahil sa suportang pampinansyal na ito.

“Mamumuhunan sa taong bayan habang namumuhunan din sa kalikasan.”

Isa sa mga pinakamagandang narinig ko sa Pangulo ay ang pagtutuon nito ng atensyon sa kahalagahan ng kalikasan bilang bahagi sa pag-unlad ng mga Pilipino. Gagawin niya umanong kapaki-pakinabang ang pagbabantay ng mga punong itatanim laban sa baha. Bibigyan ang mga benepisyaryo ng mga binhi upang tamnan at habang hinihintay na mag-ani ay bibigyan sila ng stipend bilang kabayaran sa siguradong pagbabantas sa mga puno upang iiwas ang mga ito laban sa ilegal na pagputol o pagkakaingin.

“Ayaw na natin umasa sa pang-aangkat. Ang isasaing ni Juan dela Cruz, dito ipupunla, dito itatanim, dito aanihin.”

Inilahad din niya ang malaking pagbabago sa agrikultura ng bansa, lalo na sa industriya ng bigas. Magandang marinig na umangat ng 15.6% ang inaning palay dito sa ating bansa sa tulong ng pagpopondo ng gobyerno sa pagbili ng mga binhi ng palay. Binawasan na rin nito ang pag-aangkat natin ng bigas sa ibang bansa upang maiwasang mabulok ang mga sobra-sobrang toneladang binili natin na matatambak lang sa mga bodega.

“Ang tapat at mabuting pamamahala ay nanganganak ng mabuting resulta… Kung may gagawin kang mabuti, may babalik sa’yong mabuti. At kung gagawa ka ng masama, tiyak na mananagot ka… Kung may nakita kang mabuti, huwag kang magdalawang-isip na purihin ito.”

Tunay ngang ipinapakita ni PNoy ang hindi nito pagwawalang-bahala sa kahalagahan ng malinis na kalooban at magandang pag-uugali sa kanyang administrasyon. Inaasahan natin lagi sa SONA ang pagpapaganda ng mga materyal na imprastraktura at kalagayan ng ating pananalapi, pero ito na yata ang unang SONA sa loob ng dalawang dekada na binigyan ng importansya ang mga maliliit na pagpapahalaga sa ating paligid – at ito ay sa pamamagitan ng pagpapasalamat. Maliit man ito o simple kung gagawin, para sa Pangulo, ang pagsasabi ng ‘maraming salamat’ sa mga taong gumagawa ng mga makahulugang bagay para sa interes ng nakararami ay mahalaga para iangat ang moralidad ng bawat tao. Isasabit ko na rin dito ang pagbibigay ng espasyo para ipagmalaki ang mga imbensyong Pilipino na pinapakinabangan dito sa ating sariling bayan, ang pagtataas ng dangal sa mga nagtatrabaho sa bureaukrasya, at ang pagpapaiwas sa lahat na maging utak alimango at pagiging negatibo.

“Sa lahat ng mga kasama natin sa tuwid na daan, kayo ang lumikha ng pagkakataong baguhin ang dinatnan at gawing mas maganda ang ipapamana natin sa susunod na salinlahi ng mga Pilipino.”

Nanggaling tayo sa panahong hindi natin alam kung saan tayo patungo dahil sa nagkalat na pagkakamali sa sistema ng ating gobyerno sa matagal na panahon. Sa mga nagawa ng ating Pangulo, masasabi ko naman na tayo’y tuloy-tuloy na umuusad. Bagaman nagkaroon lang ako ng konting panghihinayang dahil hindi niya nabanggit ang patuloy na pagtulak sa Reproductive Health Bill, Freedom Of Information Bill at pagpapabilis sa takbo ng kaso ng Maguindanao Massacre, para sa akin, pagbibigyan ko pa ang ating Pangulo ng oras para isakatuparan ang mga ito.

Tandaan natin na unang taon pa lang niya ito sa anim na taong kanyang ipinangako sa atin na maglilingkod sa bansa. Marami pang taon ang gugugulin upang maging ganap ang kanyang mga binabalak na programa. Kung nangako man siya ng pagbabago, huwag natin itong madaliin. Kung nagmamadali tayo para sa pagbabago, tumulong tayo sa kanya sa ating sariling mga pamamaraan upang makamit ang mga ito. At tulad nga ng aking nabanggit sa post ko noon sa Dear Noynoy fanpage sa Facebook noong isang taon na naere sa isang news program, “hindi lang siya ang dapat na mag-angat ng Republikang ito, DAPAT TAYO RIN.”

Para sa akin, ang SONA na ito at ang unang taon ni Pangulong Aquino sa Malakanyang ay PASADO. Kung may mga inaasahan man tayong marinig, hindi ito dahilan para hindi tayo makuntento. Bagkus, patuloy tayong magmasid, magbantay at sumuporta sa mga magagandang adhikain ng taong hinalal at pinagkatiwalaan ng mas nakakaraming Pilipino noong halalan. At tulad ni PNoy, ipinagmamalaki kong sabihin sa pagtatapos ng sanaysay na ito:

“Maraming maraming salamat po sa pagbabagong tinatamasa natin ngayon. BUHAY NA BUHAY NA ANG PILIPINAS AT ANG PILIPINO!”