Dear Mayor Isko

2015-category-title-dear-manila2019-headline-feature-dear-mayor-isko

This article is part of Aurora Metropolis’ #Manila448 Series in celebration of Araw ng Maynila. The views expressed by the author does not reflect the view of organizations he represents or he is affiliated with.


 

The election of Francisco Domagoso, popularly known as Isko Moreno, as Mayor of Manila has become a breath of fresh air for Manileños who are frustrated over the administration of Joseph Ejercito Estrada. His promise to “bring back the glory days” never flourished and the loss of order was unpleasantly evident all over the city. For most locals, six years were enough and it’s about time to kick Estrada out of the throne. Although lagging behind other progressive cities where young leaders are leading their constituencies, at last, by 12 noon of June 30, 2019, Manila will have a young politico to serve as the Philippines’ de facto “Little President”.

A new local chief executive like Domagoso is always equivalent to new beginnings and new plans; however, old goals and old assurances will remain in order of battle. In the case of Manila, it equates to one strong yet unheeded word – “revival”.

Since the city’s annihilation in 1945 due to the Second World War, leaders before us kept on talking about returning its “glory days”. Restoration of the city’s picturesque and lavish character seemed impossible because most of the ruined structures were uniquely built centuries ago. Moreover, as response to the call of the New World Order after the war, Manila was forced to “modernize” which changed its course in the next seventy years. While attempts were done for its gradual revival, the idea of revitalization remained a grand dream waiting to be fulfilled in a grand way.

Revival is indeed an ambitious word for a city like Manila. In urban planning, creating new empires using new blueprints is way cheaper than reviving old empires using old blueprints. While it is practically true, some oldtowns and cities around the globe continue to blend old designs with new technology to preserve its identity and reflect its history for next generation’s sake. Some of them have maintained its stature as leading world capitals because they successfully and effectively merged the past, present and future in their city’s invigorated characters.

Imagine: Manila could still be a prominent world city like Paris if we managed to take care of old structures that shaped its image as the modern city of the Far East before the war. Manila could be more diverse than Hong Kong if we managed to effectively mix the old and the new after the war.

Truth be told: it is not easy to revive Manila’s lost glory. But is it really too late?

It may not be a unique proposition, but if the new Mayor of Manila will have his time to read this, let this author—a simple Manileño who never stops telling the story of this city to the world—to share his two cents to our new young leader:

Dear Mayor Isko…

Please take care of what we have from Old Manila. I am not debunking the traditional definition of revival but as we follow another New World Order, the city—through your leadership—must protect what is left from our glorious past whatever it takes while we continue to redevelop our city. We have seen countless great structures, some of them were sites for historical veneration, being knocked down in the name of modernity and commercialism. It is now the time to exert Maharnilad’s powers to stop ruthless demolition and reckless alteration of old houses, old buildings, old markers and old monuments. You actively pushed for the revitalization of Escolta, Manila Zoo, Lawton, Arroceros Park and other city-owned public spaces during the campaign. Manila needs young blood to find her lost soul and the key to make the search effective is YOU. But we will not just sit here and do nothing. We will help your government make it happen through our own means. Lead us and everything will follow.

It is not easy to revive our desired glory for the Capital City. But it is not too late. Never too late.

#Manila448

 

 

cropped-article-stoper.png

Hinihintay ko ang bahaghari sa Maynila

2015-category-title-dear-manila2019-headline-feature-bahaghari

This article is part of Aurora Metropolis’ #Manila448 Series in celebration of Araw ng Maynila. The views expressed by the author does not reflect the view of organizations he represents or he is affiliated with.


 

May isa akong pinangarap
na makita sa alapaap:
bahagharing titingin sa ‘tin
at malugod na kilalanin
ang Manileñong tulad natin.
Tomboy man, butch, beki o bakla
na nakatira sa Maynila
ay Kanya ring mga nilikha.
Kami man ay may karapatan
na dapat ay maprotektahan
laban sa mga karahasan.
Sa simula ng bagong araw,
hangad natin nawa’y mapukaw
sila sa ating munting sigaw.
Maging ganap nawa ang gabay
Para sa siyudad ng Maynila’y
Lahat, magkakapantay-pantay.

 

#Manila448

 

 

cropped-article-stoper.png

FAST POST 36: Maynila, Migraine at Misua

Tensyonado ang araw na ito para sa buong bansa. Tumambad ang mga tarpaulin na nakasukbit sa maraming overpass ng MMDA. Ang nakasulat:

Welcome to the Philippines, PROVINCE OF CHINA.

Mixed emotions — natawa, natakot, nagtaka, nainis, nagtanong.

Daan-daang taon nang kapiling natin ang mga Tsino. May bahid sila ng ating kultura at tayo mismo ay tinuring na natin itong bahagi ng ating buhay. Isa sila sa mga iilan na malayang nakakapasok sa atin na para bang bakasyunan lang nila ang Pilipinas. Kahit hindi kayo pumunta sa Binondo ay maraming patunay na marunong man silang mag-Tagalog o hindi, nakakagala sila sa kung saan-saan sa ating bansa.

Nakakatawang isipin na sa maraming siglo ng pinagsamahan ng dalawang bansa, pwede nang ituring na de facto province ng China ang Pilipinas. Magandang pakinggan sa aspeto ng turismo, pero hindi sa pulitikal na aspeto natin ngayon.

Ngayong araw ang ikalawang anibersaryo ng makasaysayang arbitral ruling pabor sa Pilipinas sa isyu ng mas karapat-dapat nating kilalanin ngayon na West Philippine Sea. Dalawang taon na sanang inaako ng ating pamahalaan ang dagat sa kaliwa natin pero parang nagpalutang-lutang na lang siya sa laot dahil hindi siya ipinapatupad.

May malalim na pag-ibig si Rodrigo Roa Duterte kay Xi Jinping at resulta ng “ispesyal na relasyon” nila ay ang pagiging panatiko ng Estado sa mga Tsino. Sa sobrang ispesyal, ang Palasyo na mismo ang nagsisilbing abugado ng China sa mga insidente ng pambu-bully ng Chinese Coast Guard sa ating mga mangingisda sa Panatag Shoal.

Hindi na marahil uso ang kolonyalismo sa ating panahon, ngunit malaki ang takot ng marami na sa mas kumplikadong paghanga ng pamahalaang Pilipinas sa China, soberenya, seguridad at ekonomiya natin ang lubos ding magdurusa. Pumasok sa malaking kasunduan ang Pilipinas kasama ang China na ang tawag ay Belt and Road Initiative na magtataguyod sa ambisyosong Build, Build, Build infrastructure program. Ang economic adventure na ito ay nagmitya ng pag-alala sa maraming ekonomista dahil may mga senaryo sa ibang parte ng daigdig na posibleng kahantangan ng bansa: bumuhos ang puhunan, hindi nabayaran, nabaon sa utang, nakompromiso ang kontrol ng pamahalaan sa sarili niyang bansa.

Sa agresibong pagpasok ng Beijing sa Maynila, nagtataka ang marami sa tagilid na trato ng gobyernong Duterte sa kanyang mga dayuhang “best friend”. Ito ba ay purong pagmamalasakit o paraan upang mabakuran ng China ang Asya sa impluwensya ng Kanluran at ng Estados Unidos?

Ang mga tarpaulin na kumalat sa Kamaynilaan ay may pulitikal na motibo — aminin man nila o hindi. Nagtuturuan ang mga Dilawan at mga DDS sa kung sino ang nagkabit ng mga iyon para takutin ang bayan sa hindi malayong posibilidad ng pagiging mas maimpluwensiya ng China sa Pilipinas.

Sa kabilang panig ng mga pangyayari ay may malilinaw na hinuha:

1. Nagsimulang lumutang ang pagiging “probinsya ng China” ang Pilipinas dahil sa biro ni Duterte kay Chinese Ambassador to the Philippines Zhao Jianhua. Komedyante si Duterte, pero muli, sa klase ng kanyang pagmamahal sa China, hindi ba malabong mangyari iyon?

2. Matamlay si Duterte pagdating sa mga insidente ng pagtuntong ng Chinese Coard Guard sa ating teritoryo at militarisasyon ng mga maituturing nating sakop sa West PH Sea at mga inaangking isla sa Spratlys. Kaya ba ayaw niyang pumalag dahil ayaw niya ng gulo o talagang wala siyang pakialam kung angkinin ito ng China?

3. Maraming transaksyon ang mga Chinese corporation ngayon sa Pilipinas. Walang masama dito hanggang sa dumating ang isyu ng pagpayag nila sa construction firms na banned ng World Bank na sumali sa Marawi rehabilitation at ang kwestiyonableng pagpasok ng isang Chinese casino resort sa ngayo’y saradong Boracay. Marami pang bahagi ng Pilipinas ang may bago’t kaduda-dudang presensya ng Chinese firms at hindi rito nakikinabang ang ating mga kababayan. Ito ba ay lehitimong mga negosyo o mga transaksyong hinayaan lang dahil sa pabor ng gobyerno ng China?

Kumbaga sa tao, sumakit ang ulo ng Pilipinas sa pasabog ng mga tarpaulin sa buong araw. Parang migraine ko na nagpauwi sa akin nang maaga mula sa trabaho. Kahit namimintig ang ulo ko ay hindi mawala sa isip ko ang mga nangyari ngayon.

Umuwi akong ang ulam ay misua — isang pagkaing Tsino na inampon na ng ating panlasa. Napaisip ako at natawa: paano kaya kung ang bantang iyon ay totoo? Okay lang ba na pasakop ang Pilipinas dahil “best friend” naman tayo ng China, sabi ni Duterte? O kung hindi, kailan tayo magpapahayag ng pagtutol sa pambu-bully at pangunguha ng oportunidad ng China sa Pilipinas dahil masyadong nahuhumaling ang gobyerno natin sa kanila?