2019 YEARENDER: It Happens For A Reason

2015-category-title-tambuli copy2019-YEARENDER

Ito na ang ikasampung beses na magbabalik-tanaw ako sa papatapos na taon dito sa Aurora Metropolis. Bukod sa nagsilbi itong tagapagtala ng personal kong kasaysayan mula noong 2010, nagiging paraan ko na rin ito para ipagpasalamat ang mga napagtagumpayan at pinaglaban ko sa lilipas na panahon.

Kung ikukumpara ko sa nakalipas na 9 na taon ay masasabi kong hindi ganoon karami ang mga nangyari sa buhay ko ngayong 2019. Pero kung ikukumpara sa mga nakaraan, karamihan sa mga ito ay laging “combo” – yung tipong may mangyayaring maganda tapos may sasabay na kamalasan. Nakakatawa na nakakainis pero tulad ng lagi kong paniniwala, lahat ng nagaganap sa atin ay may dahilan na siguradong may iniiwan sa atin sa ating paglalakbay sa buhay.

Ang pagbabalik mula Makati pa-Tundo

Pagkatapos ng anim na buwan ng pananatili sa Makati ay bumalik din ako sa pinakamamahal kong Tundo noong Pebrero. Masarap mamuhay mag-isa pero dahil may mga bagay din na hindi nagwo-work, siguro ay hindi pa rin panahon para magkaroon ng sariling buhay sa labas ng pamilya ko. Ngunit ang hindi ko batid ay may naghihintay palang sorpresa ang pagbabalik na ito.

Ang pagkawala at pagdating nina “Bruce”

Naging masakit para sa akin ang pagpanaw ng shih tzu naming si Bruce na sa humigit kumulang anim na taon ay naging kasiyahan ng aming pamilya. Lalong masakit na hindi na niya ako nakahintay na makabalik sa tahanan bago niya kami iniwan. Pero sa pagkawala ni Bruce ay dumating ang isang bagong miyembro ng pamilya. Isang panibagong shih tzu na pinangalanan ulit namin na Bruce ay kabaligtaran ni Bruce na maingay, aktibo at makulit. Malambing ngunit may pagkamahiyain si Bruce na ang mga titig ay talagang kukuha ng atensyon mo. Pero habang tumatagal ay nagiging kumportable na siya sa aming bahay at magsisilbing bunso ng aming buhay sa maraming panahon.

Ang pagdating ng isang kakaibang pagsasamahan

Hindi ko gawain na sabihin sa marami ang kung anong relasyon meron ako sa isang ispesyal na tao. Dumating si R sa buhay ko sa panahong mas confident ako sa sarili ko. Ang plot twist: hindi naging madali ang naging pagkakaibigan na dumaan sa napakaraming hindi pagkakaunawaan at nauwi rin sa hindi inaasahang paghihiwalay. Another plot twist: sa hindi inaasahan ay bumalik kami sa dati kung paano kami unang nagkakilala. Maaaring dahil naging mabilis ang una kaya hindi talaga nag-work out, pero sa sitwasyon namin ngayon, hindi ko tinatanggal ang isa pang pagkakataon. Sa ngayon, mananatili kaming mabuting magkaibigan habang inaayos ang buhay niya.

Ang pagbabalik ng Nanay ko sa ospital

Akala namin ay tapos na ang isa sa mga hindi ko gustong balikan na pangyayari sa aming pamilya. Nitong Hulyo ay na-confine ulit ang Nanay ko sa ospital sa parehong kondisyon noong 2017. Sa loob ng mahigit 20 araw, puno ng hirap at sakit ang naranasan niya, lalo’t ang natitira niyang paa ang kailangan na ring tanggalin. Alam naming mahirap para sa tulad niyang laging aktibo ang hindi na makakilos nang mas madalas tulad ng dati. Sa kabila nito, gamit ang kanyang artificial leg ay, kahit papaano, ay sinusubukan niyang makapaglakad kahit kaunti at makabalik sa kanyang buhay kahit kaunti.

Ang pagbabalik-telebisyon

Hindi ko akalain na makikita pa ako sa isang programa sa TV para ipagmalaki ang minamahal kong Escolta. Dahil sa I-Juander ng GMA News TV, kahit walang sinabi ay naitampok muli ang Manila’s Queen of Streets kasama ako.

Ang mga paglalakbay

Hindi pwedeng lumipas ang 2019 na hindi ako makakapasyal sa labas ng Maynila. Salamat sa trabaho ay nakapunta ako sa Bauang, La Union at salamat sa mga kaibigan sa trabaho dahil nakapag-relax ako sa mas napakagandang dalampasigan ng Laiya, Batangas.

Ang mga pagkakaibigan

Lagi’t lagi ay mga kaibigan ko ang nagiging dagdag na sigla ng buhay ko. Mula sa Team Unlikain, mga dating kasama sa Ang Pamantasan hanggang sa matatapang na kabataan ng Millennials PH, naging masaya, maharot at makulay ang aking 2019.

Ang mga pagkilala

Nakakataba ng puso ang mga pagkilala na natanggap ko ngayong taon. Ito ay ang mga sinserong papuri, pasasamalamat at rekomendasyon dahil sa mga simpleng bagay na iniambag ng inyong lingkod. Kasama na rito ang naging promosyon ko bago ako tumuntong sa ikalawang anibersaryo sa aking trabaho. Pero ang mas naligayahan ako ay, sa wakas, ay nakumpirma ko na ang paglalathala sa isang Filipino K to 12 textbook ng aking 2011 blog entry na “Ang Spratlys ay Para sa Pilipinas. Sana Maisip Ito ng China”, bagaman wala pa akong personal na kopya dahil nakita ko lang sa display sa Manila International Book Fair noong Setyembre.

Ang pagpapasalamat

Totoo naman na may dahilan ang bawat pangyayari, ngunit dahil sa mga taong dumaan sa aking buhay sa papatapos na taon, hindi magiging mas makahulugan ang Lem na kilala ninyo. Kaya hayaan nyong magpasalamat ako sa inyo:

Salamat, Sir Boom Enriquez at Biboy Davila dahil sa pagtitiwala, pag-unawa at paggabay upang maging makabuluhan ang ating nakakapagod pero exciting na industriya.

Salamat, Geil Hernandez-Lonsania, Nica Cordero, Kevin Magcalas, Rio Iwasaki, Monique Cabais, Hannah Cordero, Josh Umlas at Ate Nini Hernandez dahil sa mga araw at gabi ng kasiyahan, kwentuhan, asaran at pagiging mga kapatid na nagtutulungan sa oras ng kagipitan.

Salamat, Rizza Duro, Meryl Jalani, Harvey John Padilla, Marjon Fenis, Jhayee Ilao, David Renn Santos, Pipay Bisaya, Eden Gutierrez, Cyra Aurelio at sa marami ko pang kaibigan sa Millennials PH dahil patuloy nyo akong binibigyan ng dahilan upang umasa sa lakas at galing ng kabataang Pilipino.

Salamat, Cherry Aggabao, Florence Rosini, Nona Bracia, Dean Ludmila Labagnoy, Ma’am Neriz Gabelo, EJ Bituin, Jolly Calixtro, Dale Albores, Nathan Figueroa, Eunicia Mediodia dahil sa pagkakaibigang hindi nyo nalilimutan sa kabila ng pagkakaroon ng iba’t ibang pinagkakakaabalahan.

Salamat, Dating Councilor Niño dela Cruz at Mr. Robert at Mrs. Lorraine Sylianteng, at sa iba pang piniling huwag magpakilala dahil sa pagbibigay ng tulong para sa hospitalization ng aking nanay.

Salamat sa mga doktor, nurse at staff ng Payward II ng Jose R. Reyes Memorial Medical Center dahil itinuring ninyong nanay ang aking ina habang siya ay nasa pangangalaga ninyo. Hindi naging mahirap ang kanyang pananatili dyan dahil sa inyong sipag, saya at tunay na malasakit.

Salamat R dahil kahit hindi naging maayos ang lahat ay ipinaramdam mo sa akin ang halaga ng pagmamahal sa oras ng mahihirap na sitwasyon ng buhay.

Sa bagong dating sa buhay ko na si A, sana kayanin nating pareho ang pinapasok nating ito.

Salamat, Nanay, Kuya Jojo, Kuya Ramon, Kuya Abet, Ate Airine, Rmon at sa aming bunsong si Bruce dahil anuman ang mangyari ay naniniwala akong isang matatag pa rin tayo na pamilya.

Salamat, Tatay, Bunny, Bruce at Bruce Liit na nasa piling na ng Maykapal dahil ramdam ko ang inyong gabay at proteksyon sa kahit ano mang gawin ko dito sa lupa.

Salamat, iniirog kong lungsod ng Maynila dahil kahit hindi natuloy ang plano nating paglingkuran ka sa pamamagitan ng pulitika ay ramdam kong ipinapakitang-gilas mo pa rin sa akin ang gandang gustong-gusto kong nasisilayan. Muli akong nangangako na itatanghal kita sa buong bansa at sa buong mundo sa paraang batid nating pareho na kayang-kaya ko.

Higit sa lahat, salamat sa ating Dakilang Lumikha, sa ating Panginoong Hesukristo, sa ating Inang Maria at sa aking mga patron na sina Sto. Niño de Tondo at San Lorenzo Ruiz de Manila dahil sa mga natanggap kong biyaya sa matatapos na taon. Lahat po ng aking natanggap ay buong puso kong ibinabalik sa pamamagitan ng pinakamataas na papuri na posible lamang dahil sa Inyong Karangalan at Kadakilaan. Amen.

Ang pagsulyap sa magwawakas na dekada

Ang pagtawid sa 2020 ay tila paghinga ng marami sa atin ng mas sariwang hangin sa ating buhay. Kung ako ang tatanungin, marami man ang naging pagsubok na dumaan sa akin, ang dekadang matatapos ay nagdulot sa akin ng maraming leksyon bilang Pilipino at bilang tao.

Nawalan ako ng ama, ng mababait na alagang hayop, ng maraming kaibigang naghubog sa aking kakayahan. Sa kabila nito, natamo ang mga tagumpay na sa tanang buhay ko ay hindi ko inakalang makukuha ko. Ang dekadang ito ang masasabi kong naging panahon para makilala ang kontribusyon ng tulad ko sa mga sektor kung saan ako naglingkod. Ang dekada ring ito ang nagpatunay na sa kabila ng lahat ng natatamasa natin, mahalaga pa rin na pahalagahan ang mga taong malapit sa puso natin at totoo sa atin, nasaan man sila naroon. Higit sa lahat, ang dekadang ito ay masasabi kong mas konkretong pundasyon sa pwede pang maiambag ng isang Lem Santiago sa bayan sa mga susunod pang dekada.

Sa pagsasara ng 2019 at ng 2010s ay pagsasakatuparan naman ng unang dekada ng Aurora Metropolis. Bagaman hindi ako naging sobrang active ay may dahilan naman ang pananahimik ko rito. Si Lem bilang si Aurora ay kailangang magkwento gamit ang ibang pamamaraan kaya hindi ko masasabing patay si Aurora Metropolis bilang isang story teller.

Sampung taon ng napakaraming kwento ng tagumpay, kabiguan, tamis, pait, kaligayahan at galit ang naipon na naging dahilan kaya patuloy na nabubuhay ang website na ito. Patuloy kong panalangin na bigyan pa ako ng mas maraming inspirasyon upang mabigyan ng mas magagandang lathala ang Aurora sa pagpasok ng panibagong dekada ni Lem bilang certified blogger.

 Tuloy ang buhay, tuloy ang paglalakbay.

 Maligayang bagong taon sa ating lahat. Maligayang pagdating, 2020!

 

 

cropped-article-stoper.png

Para sa Araw ng Maynila

2015-category-title-dear-manila2019-headline-feature-para-sa-araw-ng-maynila

This article is part of Aurora Metropolis’ #Manila448 Series in celebration of Araw ng Maynila. The views expressed by the author does not reflect the view of organizations he represents or he is affiliated with.


 

Mga kaibigang Manileño…

Alam kong alam ninyo na ipinagdiriwang natin ang Araw ng Maynila. Oo, ipagdiriwang. Hindi dahil walang pasok. Pero isang tanong ang laging lumalabas sa aking isipan: Alam pa kaya ng mga taga-Maynila kung bakit may Araw ng Maynila?

June 24, 1571, itinalagang kabisera ng Kaharian ng España sa Pasipiko ang naghaharing lupain sa tabi ng isang aktibong look sa kanluran ng Luzon. Kilala na ng marami ang yaman ng kalakalan at kultura sa Maynila bago pa dumating ang mga Kastila. Pero ang proklamasyon ni Miguel Lopez de Legazpi sa Maynila ang sinasabing nagbukas ng mas malaking pintuan ng siyudad sa buong mundo. And the rest is history.

Noong bata pa ako, bago kami mag-one-day-holiday dahil Araw ng Maynila ay may mga activity kami sa eskwela para gunitain ang okasyon. At kahit June 24, may mga kaklase akong pupunta sa iba’t ibang lugar sa Maynila para magsaya sa mga event na ino-organize para sa ispesyal na araw ng aming siyudad. Masasabi kong ang henerasyon ko ay maswerte dahil alam namin kung bakit walang pasok ang June 24. Siguro, meron piniling magpahinga, pero ginawa ang araw na ito para imulat ang ating mga mata at isipan sa halaga ng kasaysayan ng siyudad na minamahal at kinaiinisan natin paminsan-minsan.

Payong Manileño, lalo na sa mga kabataan: Huwag natin hahayaang maging mangmang sa tunay na kahulugan ng Araw ng Maynila. Ang pagpasyal sa mahahalagang lugar sa ating siyudad ay simple ngunit mahalagang pagbibigay-pugay sa kadikalaan ng Maynila sa kasaysayan ng daigdig.

Nandyan ang Rajah Sulayman Park sa may Malate na nakaharap sa Manila Bay. Nandyan din ang Intramuros, ang dambana ni Andres Bonifacio sa tapat ng Manila City Hall, ang Chinatown sa Binondo at, siyempre, ang Escolta na isa sa mga nagpanatili ng korona ng Maynila bilang isa sa mga pinakamahalagang siyudad sa mundo sa nakalipas na mga siglo.

At siguradong sa mga paaralan ninyo ay kinakanta ang Awit ng Maynila. Tulad ng kung paano ninyo kinakanta ang Lupang Hinirang, nawa’y isapuso ninyo ang ating himno. Sa bawat titik nito ay nakaukit ang ambag ng ating siyudad sa ating lahi. Hangga’t patuloy nating tinatatak sa ating puso’t isipan ang mga salitang ito ay walang dudang patuloy nating ipagmamalaki ang ating pagka-Pilipino.

Let’s be proud of our Manila. It is not just a capital city, but also a center of Filipino pride, now and always.

Let’s explore Manila!

 

Lem Santiago
Blogger, Aurora Metropolis

 

 

cropped-article-stoper.png

Dear Mayor Isko

2015-category-title-dear-manila2019-headline-feature-dear-mayor-isko

This article is part of Aurora Metropolis’ #Manila448 Series in celebration of Araw ng Maynila. The views expressed by the author does not reflect the view of organizations he represents or he is affiliated with.


 

The election of Francisco Domagoso, popularly known as Isko Moreno, as Mayor of Manila has become a breath of fresh air for Manileños who are frustrated over the administration of Joseph Ejercito Estrada. His promise to “bring back the glory days” never flourished and the loss of order was unpleasantly evident all over the city. For most locals, six years were enough and it’s about time to kick Estrada out of the throne. Although lagging behind other progressive cities where young leaders are leading their constituencies, at last, by 12 noon of June 30, 2019, Manila will have a young politico to serve as the Philippines’ de facto “Little President”.

A new local chief executive like Domagoso is always equivalent to new beginnings and new plans; however, old goals and old assurances will remain in order of battle. In the case of Manila, it equates to one strong yet unheeded word – “revival”.

Since the city’s annihilation in 1945 due to the Second World War, leaders before us kept on talking about returning its “glory days”. Restoration of the city’s picturesque and lavish character seemed impossible because most of the ruined structures were uniquely built centuries ago. Moreover, as response to the call of the New World Order after the war, Manila was forced to “modernize” which changed its course in the next seventy years. While attempts were done for its gradual revival, the idea of revitalization remained a grand dream waiting to be fulfilled in a grand way.

Revival is indeed an ambitious word for a city like Manila. In urban planning, creating new empires using new blueprints is way cheaper than reviving old empires using old blueprints. While it is practically true, some oldtowns and cities around the globe continue to blend old designs with new technology to preserve its identity and reflect its history for next generation’s sake. Some of them have maintained its stature as leading world capitals because they successfully and effectively merged the past, present and future in their city’s invigorated characters.

Imagine: Manila could still be a prominent world city like Paris if we managed to take care of old structures that shaped its image as the modern city of the Far East before the war. Manila could be more diverse than Hong Kong if we managed to effectively mix the old and the new after the war.

Truth be told: it is not easy to revive Manila’s lost glory. But is it really too late?

It may not be a unique proposition, but if the new Mayor of Manila will have his time to read this, let this author—a simple Manileño who never stops telling the story of this city to the world—to share his two cents to our new young leader:

Dear Mayor Isko…

Please take care of what we have from Old Manila. I am not debunking the traditional definition of revival but as we follow another New World Order, the city—through your leadership—must protect what is left from our glorious past whatever it takes while we continue to redevelop our city. We have seen countless great structures, some of them were sites for historical veneration, being knocked down in the name of modernity and commercialism. It is now the time to exert Maharnilad’s powers to stop ruthless demolition and reckless alteration of old houses, old buildings, old markers and old monuments. You actively pushed for the revitalization of Escolta, Manila Zoo, Lawton, Arroceros Park and other city-owned public spaces during the campaign. Manila needs young blood to find her lost soul and the key to make the search effective is YOU. But we will not just sit here and do nothing. We will help your government make it happen through our own means. Lead us and everything will follow.

It is not easy to revive our desired glory for the Capital City. But it is not too late. Never too late.

#Manila448

 

 

cropped-article-stoper.png