THANK YOU FOR CALLING! #06 – Ang Pangako Ng Huling Araw

Likha ko ang istoryang ito mula sa kawalan. Mula sa frustration ko na gumawa ng erotic story sa loob ng call center ay nauwi sa gay love story ang pagtitipa ng aking mga daliri sa keypad ng laptop. Hatid ng kuwento nina Odie at Yuri ang inspirasyon upang maging tapat sa pagtupad ng mga pangako at pagpapahalaga sa tunay na pagmamahal na hindi na mapapalitan pa kapag nasayang at nawala. Nawa’y magustuhan ninyo ito.

 

 

“Thank you for calling OneCard! My name is Odie! How may I help you today?”

 

Alas sais ng gabi. Ginising si Odyssey ng umaalulong na recorded voice ni Yuri na sinasambit ang kanyang opening spiel sa pinagtatrabahuhang call center sa Ortigas. Hindi niya masyadong sinusunod ang wake up call na ito noon at hihingi pa ng extension dahil antok na antok pa siya. Ngunit iba ang araw ngayon. Minulat niya ang mga mata na para bang kumpleto ang kanyang tulog at hindi nagpa-panic na pinatay ang nakasanayang clock alarm sa cellphone sa loob ng halos apat na taon… at maaaring ito na rin ang huling beses na maririnig niya ito sa kinasanayan niyang oras.

 

Ngayon ang kanyang huling araw na magiging bahagi siya ng industriyang naging buhay niya ng limang taon. Magkahalong emosyon ang kanyang nararamdaman dahil pagkatapos nito ay babalik na siya sa pagiging normal na tao – gigising ng umaga at matutulog naman sa gabi. Sa kabila niyon, nalulungkot siyang sa ganitong pagkakataon niya iiwan ang itinuring niyang pangalawang tahanan at ang mga tunay na kaibigang kanyang nakilala’t nakasalamuha sa lahat ng mga nangyayari sa kanya.

 

Tulad ng nakasanayan ay pinilit niya pa ring manabik sa pag-aayos ng sarili para pumasok sa opisina. Ang nasa mindset niya ngayon, kunwari’y male-late na siya sa pagpasok dahil siguradong sasabayan na naman ng kanyang biyahe ang rush hour sa Shaw Boulevard. Hindi normal ang bilis na tatlumpung minuto kay Odyssey sapagkat mabagal siyang kumilos at kahit kailan ay hindi siya pumupunta sa trabaho nang hindi nakapostura. Kapag ganito siya kabilis sa pag-aayos, ibig sabihin noon ay late na talaga siya.

 

Nakasuot siya ngayon ng black shirt at slacks. Tama lang ang pagkakaayos ng buhok. Nagsuot ng reading glass dahil medyo maga pa ang mga mata. Dagli niyang sinara ang apartment at naghintay ng taxi sa kanto. Presto! Ilang sandali pa lang siya sa pagkakatayo ay nakapara agad siya ng masasakyan. Nagulat siyang hindi traffic sa Shaw Boulevard, hindi tulad ng mga nakaraang taon na dumaraan siya rito ng parehong oras. Banayad ang kanyang biyahe at maaga siya ng isang oras na dumating sa gusali kung saan naroon ang kanyang pinagtatrabahuhan.

 

Umakyat na siya sa opisina at naroon na ang kanyang mga kaopisina. Nang makita siya ng mga ito ay isa-isa silang yumakap kay Odyssey. Nang tumungo na siya sa kanyang cubicle ay may bouquet of flowers sa tabi ng keyboard at may card na may nakasulat na ‘We will miss you.’ Muli siyang napangiti sa handog ng kanyang mga katrabaho.

 

Kahit hindi pa oras ng kanyang work schedule ay maagang siyang nag-login para simulan ang pinakahuling shift niya. Nakisama ata ang mga customer nila dahil halos walang pumapasok na maraming calls sa buong call floor. Tulad ng kanilang mga gawain dati, nagagawa nilang magtayuan sa kanilang mga station at magkuwentuhan ng kung ano-ano kapag walang calls. Kahit wala sa mood si Odyssey ay nakikisama pa rin siya sa kuwentuhan ng mga kaibigan at katrabaho niya. Kahit papaano’y gumagaan ang kanyang pakiramdam dahil sa sigla ng kanyang mga maiiwang mga kasamahan.

 

Dumating ang lunchbreak at nag-group lunch sa pantry ang Team Marion kung saan kabilang si Odyssey. Pinaghandaan ng mga matatalik niyang kaibigan na sina Joni at Rita ang mga pagkain. Habang nagkakainan sila ay hindi naitago ng iba ang kanilang lungkot sa pag-alis nito sa account, lalo na ang kanyang supervisor na si Marion na mentor niya sa call center mula nang siya’y nagsimula rito.

 

“Sure ka na ba talaga, beks?” tanong ni Marion na tipong maluha-luha na.

 

“Hmm oo e. Gusto ko rin po yung gagawin ko after nito.”

 

“Nalulungkot si Boss Marion dahil wala na siyang uutusang mag-floor walk pag di siya available!” biglang biro ni Joni na nagpatawa sa kanilang lahat.

 

“Pero kidding aside Mars, hmm… mami-miss ka namin dito sa floor. Pero naintindihan namin ang nararamdaman mo. Mas matutuwa si bestfriend kasi gagawin mo ito para sa kanya, ang ituloy mo ang pag-aaral mo. Basta, kung kailangan mo ng tulong, we’re just one text or call away,” wika ng kanyang supervisor at tinuturing na niyang nakatatandang kapatid.

 

“Salamat Boss at sa inyong lahat. Salamat sa pakikisimpatiya at sorry dahil iiwan ko kayo. Salamat din sa pag-intindi ng sitwasyon. Dadalaw naman ako lagi dito pag may time. At magkakatext pa naman tayo. I want you to know that I will never stop supporting our team. Mahal ko kayo.”

 

Nagkaiyakan ang grupo sa nabanggit ni Odyssey at maging siya’y nalulungkot sa pagkakataong ito. Natapos ang kanilang lungkot sa isang masayang group hug bago muling bumalik sa call floor.

 

Pumatak na ang alas singko ng umaga at natapos na ang pinakahuling tawag ni Odyssey. Nag-huddle muli sila bago umuwi upang ibigay ang huling paalam nila sa aalis na kaibigan. Dito’y binigay nila ang isang personalized diary kung saan sa bawat pahina ay may mga litrato ang kanilang team na sama-sama at may mga personal na mensahe rin. Naantig siya sa ginawa ng kanyang mga kaibigan at muling nagpasalamat sa buong panahon na nagsama sila.

 

“Sabay ka nang bumaba sa amin, Odie!” pang-anyaya kay Odyssey ni Marion na pababa na sa gusali at pauwi na rin.

 

“Magyoyosi muna po ako sa parking, boss.”

 

“Uhm… sure? Hmm… gusto mo ba ng kasama?”

 

Umiling si Odyssey at naintindihan naman ito ni Marion. Kumaway na ito ng pamamaalam at nauna nang lumabas ng pinto. Bago siya lumabas ng opisina ay dumaan muna siya sa kanyang cubicle upang kunin ang kanyang tumbler. May nakadikit na papel sa takip nito at may nakasulat.

 

“I’m waiting for you at the smoking area. Mwah!”

 

Kinilabutan si Odyssey. Agad na kinuha ang tumbler. Lumabas ng opisina at sumakay ng elevator papunta sa third floor parking lot kung saan naroon ang smoking area.

 

Nagbukas ang elevator at lumakad patungo sa smoking area si Odyssey. Walang tao. Bakante ang bench, pero hindi na ito ang bench na nakasanayan niyang upuan habang nagyoyosi. Halos masisira na ang lalagyan ng upos ng sigarilyo sa tabi ng bench na para bang binangga ng sasakyan. Pinilit na hindi makiramdam ni Odyssey at umupo sa nasabing bench. Agad siyang sumindi ng isang stick ng Marlboro Black. Medyo inaantok na siya at pumipikit nang saglit habang hinihithit ang sigarilyo. Ilang minuto pa lang siyang nananatili ay may nararamdaman siyang dumarating at papunta sa kanyang direksyon. Nakaputing lalaki, matangkad, medyo chinito at nakasalamin. Nakangiti ang lalaking ito at kumindat pa sa kanya. Nagulat siya, pero sa kabila nun ay ginantihan niya ito ng isang maaliwalas na ngiti at inalok ng yosi.

 

“Nabasa mo ang note ko?”

 

“Oo. Pangit talaga ng sulat mo no. Haha! Hmm… kanina ka pa nandito?”

 

“Medyo lang din. Ang alam ko kasi, maaga kang bababa dito.”

 

“Ha? Paano mo naman nalaman na maaga akong bababa?”

 

“Naku, parang di kita kilala. Kapag makikipagkita ka sa akin, mas mabilis ka pa sa alas kuwatro kung dumating. Excited ka lagi.”

 

“Ako? Excited? Kapal!”

 

“I know nami-miss mo ko nang sobra sobra lagi.”

 

“Pauso ka na naman. Baka kaya maaga ka nandito dahil may iba kang inaasahan… yung ex mong hilaw na Fil-Am.”

 

“Bakit ko naman aasahan yun? Eto talaga.”

 

“Malay ko ba. Baka mahal mo pa siya.”

 

Natawa lang ang lalaking kausap niya nang sabihin iyon ni Odyssey. Kinuha niya ang yosi sa mga kamay ni Odyssey para sindihan ang kanyang stick, saka muling binalik.

 

“May sasabihin ako sa’yo.”

 

Hindi sumagot si Odyssey na tuloy lang sa paghithit-buga ng kanyang sigarilyo. Hinihintay lang niya na sabihin ng lalaking iyon ang gusto nitong iparating.

 

“Ang relationship ay parang spaghetti at ang cheese ay parang sex. Kahit walang cheese, pwede mo pa ring kainin ang spaghetti…”

 

Bago pa man ituloy ng lalaki ang sinasabi niya ay napahalakhak bigla si Odyssey. Napabungisngis na rin ang lalaki at pinilit na ituloy iyon kahit natatawa na siya.

 

“… Teka lang! Tutuloy ko na! Huwag ka munang tumawa! Hmmmmm ehem. Ang cheese, bonus lang yan! Eventually, kapag ninamnam mo ang sauce, you’ll realize na ang cheese ay quite important but not a priority. Just like sex, kung cheese lang ang habol mong matikman sa spaghetti, eh di sana…”

 

“LUMAMON KA NA LANG NG ISANG BUONG KESO DE BOLA!”

 

Nang sabay nilang bigkasin ang parteng iyon ay naghagalpakan ang dalawa sa kakatawa na parang wala nang bukas. Mangiyak-ngiyak na si Odyssey samantalang napatango ang lalaki na tila hindi makahinga sa sobrang galak. Sa gitna ng tawanan ay napahinto ang lalaki, natahimik habang nakatitig sa humahalakhak na si Odyssey, at mabilis na kinuha ang kaliwang kamay nito. Dito natigilan si Odyssey at napatitig sa mata ng lalaki.

 

“Mahal na mahal kita, Sir Odyssey Roman.”

 

“Mas mahal na mahal kita, Uranius Magnus Dela Rosa.”

 

“Maraming salamat Odie, dahil kahit ganito tayo, naramdaman ko ang tunay na kahulugan ng pagmamahal. Dumating ako sa buhay mo. Hindi ko alam kung napasaya kita, kung nakadagdag ba ako sa problema mo. Pero gusto kong malaman mo na happy ako, kasi… sa buong buhay ko, nakilala ko ang tulad mo…. Hmmm… gusto ko ng cheese.”

 

Sa gitna ng katahimikan ay muli na naman silang nagtawanan nang magbato ng biro sa dulo si Yuri, ang lalaking kanina pa kausap ni Odyssey, ang kanyang boyfriend. Inakbayan ni Yuri si Odyssey at masayang dinikit ang pisngi ng kasintahan sa kanyang bandang balikat. Bumalik muli sa katahimikan ang dalawa. Nakatanaw lang sa kawalan.

 

“Sorry talaga Odie. Hindi ako umabot sa 4th anniversary date nung Sunday. Hindi ko naman kasalanan eh, pero sana mapatawad mo pa rin ako.”

 

Dito na nagsimulang tumulo ang luha ni Odyssey, nang marinig niya ang paghingi ng paumanhin ni Yuri. Dahan dahan siyang pumikit habang dinadama ang init ng yakap ng unang taong kanyang minahal mula nang natanggap na niya sa kanyang sarili na ang kanyang puso ay tumitibok para sa parehas na kasarian. Parang ayaw na niyang matapos ang sandaling ito na naririnig niyang pabulong na inaawit ni Yuri ang kanilang theme song na “Marry Me”. Ayaw tumigil ng kanyang pag-iyak, tulad ng hindi niya pagbitiw sa pagmamahal niya sa kasintahan. Parang totoo, pero ito ay tanging alaala na lang. Dito sa bandang ito ng smoking area ang lugar kung saan sila unang nagkita, lubos na nagkakilala, nagkaaminan ng tunay nilang nararamdaman sa isa’t isa. Dito nangyari ang kanilang mga masasayang mga sandali sa loob ng apat na taon, at dito rin nagtapos ang lahat dahil sa isang trahedya.

 

Hindi nakontrol ng drayber ang preno ng kanyang minamanehong van na papasok pa lang sa parking lot. Dire-diretso ang van sa smoking area kung saan ang nag-iisang naroon nung mga oras na yon ay si Yuri. Nasagi ng van ang lalagyan ng upos ng sigarilyo kaya tumalsik ito’t nayupi. Niragasa naman nito ang bench kung saan nakaupo si Yuri. Bumangga sa pader ang van at naipit sa harapan non ang bench at ang katawan ni Yuri. Dead on the spot siya nang isugod sa ospital. Kakatapos lang ng shift niya noon at nagyosi lang saglit bago pumunta sa restaurant kung saan sila magkikita ni Odyssey para sa kanilang ikaapat na taon bilang magkasintahan.

 

Hiling ni Yuri na huminto na si Odyssey sa pagtatrabaho para ituloy ang pag-aaral. May malaking ipon naman si Yuri at malaki ang sinusweldo nito sa account bilang supervisor kaya ang kondisyon nilang dalawa ay mag-aaral na lang si Odyssey at siya ang magpapaaral dito. Binabalak nilang magsama na sa iisang bahay, at ang tinitirhang apartment ngayon ni Odyssey ay ang dapat na titirhan nilang dalawa. Kahit wala na si Yuri ay itutuloy pa rin ni Odyssey ang ipinangako niya na mag-aral para sa kanyang kinabukasan na dapat ay para sa kanilang dalawa.

 

Paulit-ulit na pinakikinggan ni Odyssey ang recorded voice ni Yuri na sinasambit ang kanyang opening spiel sa call center. Bagaman yun lang ang alaalang magpaparinig sa kanya sa napakasiglang boses nito, alam niya na kahit anong mangyari, tutuparin niya ang kanyang binitawang pangako… at alam niyang kahit hanggang sa huli, kapakanan niya ang iniisip ng taong mahal na mahal niya at mahal na mahal siya.

 

“Thank you for calling OneCard! My name is Odie! How may I help you today?”

THANK YOU FOR CALLING! #04 – SA DULO NG SLEEPING QUARTERS [EXPLICIT]

Ang ilang bahagi ng sulating ito ay naglalaman ng mga sekswal na eksena at maaaring hindi kaaya-aya sa ilang mga mambabasa.

 

Hindi biro ang mapunta sa midshift lalo pa sa tulad ko na ang binabyahe ay mula Tundo hanggang Ortigas. Ang midshift ay yung mga work schedule na nagsisimula ng alas dos, alas tres at alas kwatro ng umaga. Unang buwan ko bilang agent ay dinanas ko na ang hirap na ito. Umaalis ako sa bahay ng alas onse ng gabi, makakarating ng mga bandang alas dose y medya ng hatinggabi at papatay ng oras sa company canteen o sa entertainment lounge hanggang sa dumating ang shift ko. May mga pagkakataon din naman na kapag inaantok ako ay naiidlip muna ako sa sleeping quarters para may konting enerhiya sa pag-uumpisa ng kayod ko, at ilan sa mga pagkakataong ito ay mga alaalang hindi naman sana nakapagpagulat sa aking kamalayan. Hindi ko lang talaga maisip na sa mismong hindi tamang lugar ay nagagawa ng iilan ang mga bagay na iyon.

 

Buksan ang inyong isipan sa pagbabasa ng istoryang ito na nangyari noong ikalawang linggo pa lang ako sa aking account. Hindi pa sanay ang katawan ko sa midshift kaya pagkarating sa aming building ay diretso agad ako sa sleeping quarters. Hindi ganoon kaliwanag ang ilaw sa loob para maginhawang makatulog ang iilan kahit hindi nakatakip ang mga mata ng kumot o unan. Doon ako pumwesto sa bakanteng kama na pangalawa sa pinakadulo. May natutulog na nakatalukbong ng kumot sa pinakadulong kama. Nakakuha agad ako ng tiyempo na makatulog pagkahiga pero ilang sandali lang ang nakalipas, mga sampung minuto pa lang ata ako na nakakatulog ay nabulabog agad ako ng isang ungol – ungol na nanggagaling sa katabing kama ko lang. Minulat ko ang aking mata’t hindi nagpahalatang nagising. Aninag nang bahagya ang mga nagaganap na maiinit na eksena sa pagitan ng dalawang lalaki. Ang isa’y sarap na sarap ang pakiramdam habang siya’y bino-blowjob ng isa pang lalaki na nakatago ang ulo sa kumot. Halos limang minutong nangyari iyon at bumangon ang isa na kita pa sa kanyang bibig ang likidong ibinuga ng kanyang niromansa. Akala ko’y tapos na, pero ang mga sumunod na pangyayari ay mas mainit pa. Tumabi sa pagkakahiga ang lalaking nag-blowjob at pumunta sa likuran ng lalaking binigyan niya ng ligaya. Nagtakip sila ng kumot at tila may kinakalikot sa puwitan ng isa. Ilang saglit pa ay umungol na naman silang pareho at umiindayog ang kanilang mga katawan na tila wala silang pakialam sa posibilidad na mahuli sila o magising ako’t makita sila sa ganoong sitwasyon. Nag-a-anal sex ang dalawa at kita sa tinitirang lalake ang tumagaktak na pawis sa kanyang noo. Pabilis nang pabilis ang pag-uros ng isa nang may biglang nagbukas ng pinto. Nagtago ang tumitira sa likod ng kanyang katalik at dagling nagtaklob ng kumot para hindi makita ng pumasok na matutulog doon sa pinakaunahang kama, malapit sa pinto. Hindi nahalata ng pumasok na dalawang tao ang nakahiga sa dulong kama dahil medyo dim nga ang ilaw doon. Nang masigurado na nilang nakatulog na ang pumasok na iyon ay mabilis na nag-ayos ang nagtagong lalaki sa loob ng kumot, tumayo, binigyan ng halik ang nakatalik niya at mabilis na umalis.

 

May isa pang ganitong eksena sa dulo ng sleeping quarters na aking nakita kung saan hindi lang isa kundi tatlong pares pa silang sabay-sabay na nagtatalik. Meron ding nagpaparaos na dalawang agent sa fire exit at isang agent na nagyaya sa akin na i-blowjob ko raw siya sa isa sa mga cubicle ng comfort room sa bandang entertainment lounge.

 

Nitong mga nakaraang buwan ay lumabas sa mga balita ang istadistikang dumarami ang mga nagiging biktima ng human immunodeficiency virus (HIV) at ang pinakamalala ay umaabot pa ito sa acquired immune deficiency syndrome o AIDS. Pinapatunayan diumano ng mga pigura na malaki ang parte ng kalalakihan sa porsiyento ng mga nagkakaroon nito at ang rason ng pagkakasakit nila ng HIV/AIDS ay dahil sa pakikipagtalik sa kapwa nila lalaki. Dito rin sa pananaliksik ay sinasabing ang lugar kung saan nagiging laganap ang mga kadahilanan ng pagkakaroon ng AIDS ay sa mga call center.

 

Nang lumabas ang isyung ito ay bigla kong naisip ang mga pangyayaring binahagi ko sa inyo. Hindi na ako nagtaka pero hindi pa rin ako lubos na makapaniwala. Hindi ko rin masabi na isolated case ang mga senaryong personal kong nasaksihan dahil may iilan din akong kaibigang bakla at bimale ang nakakita rin at nakaranas pa ng mga ganito sa mismong gusali ng kanilang mga call center.

 

Bagama’t nangyayari talaga ang mga ito, marami pa rin sa mga kakilala ko sa gay community ang hindi kailanman papatulan ang tawag ng laman sa lugar ng trabaho. Bukod sa isa itong paglabag sa kanilang pinirmahang kontrata (prohibiting any sexual activity within the company premise) ay alam nilang ito ay HINDI TAMA sa kanilang moralidad.

 

Hindi ako ang tagapagsalita ng gay community pero alam kong kinokondena ng marami sa amin ang mga taong gumagawa ng mga kahalayang ito. Nakakasama din ng loob na marinig sa marami na nilalahat nila ang mga nasa LGBT sector na ginagawa ang mga ito dahil IMORAL DAW KAMI. Marahil ay hindi pa rin tanggap ng maraming Pilipino ang pagiging totoo sa damdamin ng mga kababayan nag-iba ng pananaw sa kasarian, pero muli, hinihingi namin sa inyo ang lubos na pang-unawa at paggalang. HINDI SINASALAMIN NG MGA IILANG GUMAGAWA NITO ANG IMAHE NG PINOY GAY O PINOY BIMALE.

 

Para naman sa mga tumatangkilik ng ganitong sexcapade, maging tatak sana sa inyong isipan na ang PAKIKIPAGTALIK SA KUNG KANI-KANINO AT PAKIKIAPID AY HINDI TAMA. Hindi por que kakaiba ang ating gender preference ay exempted tayo sa batas ng tao at batas ng Panginoon. Makuntento tayo sa kung anong meron tayo. Kung may partner ka, maging loyal at faithful, at mahalin pa ang iyong kabiyak. Para naman sa ating mga single, humanap tayo ng taong hindi lang natin makakasama sa sarap ng laman kundi sa sarap din ng pag-ibig at pagsasama. Kung hindi mapigilan ang pangangati, PILITIN NINYONG MAGTIMPI. Kung hindi na kaya, practice safe sex – pero mas maganda pa rin ang magtimpi.

 

Muli, hangad pa rin namin ang inyong respeto at masusing pagtimbang sa mga sitwasyong aming kinasasangkutan. Huwag niyong husgahan agad-agad dahil sa nakita nyong hindi maganda sa iilang kilala niyo na nagtatrabaho sa mga call center. Kung tutuusin, ang mga beki ang nagsisilbing sigla sa gitna ng nakakaantok na mga oras sa call center. Sila rin ang mga kilala kong pinakapursigido’t pinakamasisipag na manggagawa sa BPO industry. Hindi ito dahilan upang masira ang reputasyon ng mga natatanging kasarian sa negosyong ito.

 

Kung ang lahat ay gumagawa ng mga ganitong kababuyan, sana’y hindi na ipinaglalaban ng mga indibidwal o ilang mga LGBT groups ang karapatan para ituring ang mga bakla at maging mga tomboy na kapantay ng lalaki at babae sa mata ng batas at ng bayan. Kung ginagawa ng lahat ang ganitong aktibidad, sana ay hindi na namin pinagsisigawan na hindi kami imoral at hindi kami mahal ng Diyos.

THANK YOU FOR CALLING! #03 – Fashionista o Konyo?

Hindi lingid sa kaalaman ng lahat na ang pagiging call center agent ang isa sa mga trabahong may pinakamalaking sweldo. Alam din naman nating lahat na hindi talaga biro ang maghanapbuhay nang hatinggabi at ang perang kinikita ng mga ahente ay katanggap-tanggap na kabayaran sa serbisyong kanilang ginagawa para sa mga hindi naman nila kalahi at hindi nila kaparehas ng oras.

 

Marami sa atin, kasama na ako roon, ay hindi pa rin marunong magpahalaga sa perang pinaghihirapan. Noong nasa industriya ako, kapag nalalaglag na sa ATM ko ang sweldo ay nawawala ang antok ko mula sa pagod sa trabaho. Nagbibigay naman ako nang sapat para sa mga pinansyal na pangangailangan namin sa bahay, pero karamihan sa kinikita ko ay napupunta sa kung ano-anong gastos: pagkain, damit, automatic P500 load sa cellphone, lakwatsa, inuman, taxi pagpasok at pag-uwi, at napakarami pang iba. Minsan nga’y umaabot pa sa puntong hindi umaabot ang sweldo ko hanggang sa susunod na cut off sa sobrang pagtatapon ko ng pera.

 

Pero mas kapansin-pansin sa lahat ang sinasabing pagiging fashionista ng mga call center agent. Dito na ako naghuhugas-kamay dahil ang hilig ko lang naman na binibili sa mga damit ay mga simpleng T-shirt o kakaunting polong pang-pormal na ang presyo ay nasa tamang halaga lang. May mga katulad ako na kuntento lang sa mga presyong pang-Tutuban Night Market, pero may mga kilala akong kapag sumusuweldo, ang pinakaunang pinupundar ay mga mamahaling damit o high end gadgets.

 

Sa mga call center mo unang makikita ang mga latest. Sa aking karanasan, ako lang yata sa team ang may pinakaprimitibong cellphone nung mga panahong iyon. Pero dahil malaki ang sweldo ko noon ay naimpluwensiyahan akong bumili ng maganda’t may maipagmamaking phone na hanggang ngayon ay gamit ko pa rin. Kapag business day naman o kaya’y may mahalagang ipinagdiriwang o bisita sa opisina ay makikita mo ang iilan kung paano pumorma’t magpakitang gilas. Naglalabasan ang pagiging elegante ng iilan. Nariyan ang mga kuwintas at relong makikinang; mga designer brands na coat and tie at dress; mga mamahaling make-up; at mga posturang pinaayos sa mga may sinabing salon. Kung ordinaryong araw naman o dress down ay hindi pa rin mawawala ang pagka-fashionista sa mga pumapasok kong kaopisina. Ang iba sa kanila’y aakalain mong pupunta sa mga sikat na bar sa The Fort, Metrowalk o Tomas Morato. May papasok naman na may nakapasak na straw sa bibig at ang iniinom ay isang mamahaling inumin mula sa sikat na coffee shop. Kapag sa pagkain naman ay ayaw naming kumain sa mga convenience store o fastfood lang. Kung nasa Ortigas ka ay siguradong mapapasarap ang kain mo sa Banchetto tuwing Biyernes ng hatinggabi. Napakasulit gumastos lalo na kapag para sa pagkain mapupunta ang pinagpagurang sweldo.

 

Sa kabila nito, may mga nagsasabi namang konyo ang mga call center agent. Nagpapasikat lang daw ang mga ito at bumibili ng mga latest para i-display sa lahat at para sabihing kaya nilang bilhin ang gusto nilang bilhin dahil marami silang pera. Mayayabang din daw sila sapagkat kahit sa mga public transportation ay nag-i-English pa ang mga ito kapag nakikipag-usap. Dahil din daw sa mga call center people kung bakit nawala ang mataas na status symbol ng Starbucks sa Pilipinas at nagiging tambayan na diumano ito ng mga konyo at mga nagkukunwari-kunwariang maykaya.

 

Una sa lahat, ang pinambibili ng mga nasa call center sa kanilang mga mamahaling kagamitan ay mula sa perang kanilang pinagpaguran sa trabahong kakaiba sa lahat pagdating sa oras. Pangalawa, malaya silang gastusin ang mga ito sa paraang gusto nila dahil kinita nila ito. Pangatlo, hindi pwedeng isisi sa mga call center agent ang pagbaba ng estado ng Starbucks sa Pilipinas. Sa ibang bansa, common place to chill ang mga coffee shop at hindi hiwalay sa kategoryang iyon ang naturang kumpanya. Ikaapat, kung ipinagmamayabang man nila ang kanilang pagiging maykaya dahil sa pagtatrabaho sa call center o pag-i-English para sabihing nasa call center industry sila, papansinin pa ba natin iyon? Karma na lang nila iyon kung talagang intensiyon nilang ipagyabang ang kanilang mga gamit at kakayahan nang wala sa tamang lugar at sitwasyon.

 

Ang huli at ang pinakaimportante nating matandaan, dapat ay hindi natin basta-basta hinuhusgahan ang mga taong nagtatrabaho sa call center. Para silang mga OFW na nagpapagod magtrabaho para lang murahin at laitin ng mga tumatawag sa kanilang dayuhan dahil lang di sila tunog Amerikano o dahil sa iilang sistemang hindi naman nila kasalanang magkaaberya. Konyo man o natural lang na fashionista, ang mga call center employee ay mga hindi normal na manggagawa. Hindi biro ang walong oras araw-araw na nagsasalita at tila ang kausap ay computer sa dis oras ng gabi. Kumakayod sila para makatulong, hindi lang para sa sarili at para sa pamilya, kundi para rin sa ekonomiya ng bansa sa paraang ang mas nakikinabang ng kanilang serbisyo ay mga dayuhan.

 

To deal with customers over the phone is one of the toughest jobs. You will not just talk with them on the other line about their personal stuff. You will talk about business and how this will affect their lives in either short-term or long-term basis. You must give importance and substance in every second of your handled calls. In that way, your customers will also respect the time you give to them with an assurance of positive feedback and a guarantee of satisfaction.