A Manila-style world class NYE countdown

2015-category-title-dear-manila2019-post-dear-manila-nye

We are amazed when cities of the world welcome the New Year from the last minutes of December 31st up to the first hour of the first of January. It’s not just about the colorful fireworks but also how they highlight the best of their cultures embodied by their famous landmarks and customs. They consider it an annual tradition where locals gather as one hopeful nation and watch a fresh start unfolds at the tick of first midnight of the year.

Here in the Philippines, we opened the New Year differently and dividedly – literally. Although it’s not really bad to celebrate in different places at the same time, the fact that it is being done separately doesn’t count the reality that we are somehow divisive in a very special occasion. In many countries, despite divisiveness and conflicts, they celebrate in one public venue and witness the change of years together because it is a rare moment for them to unite, reconcile and enjoy as one. We Filipinos are boasting ourselves as a unified country, but are we able to show it to the world in the first hours of the New Year?

We never had one countdown celebration in an iconic landmark like what New York does to Time Square or Paris does to Arc de Triomphe or Eiffel Tower. We were not able to get featured in any international media because we can only offer typical fireworks displays and musical concerts sans paying tribute to cultural or historical symbols our hopes and aspirations in our country’s next chapter. We never staged our biggest and most united Filipino-themed countdown party that we can show globally and we can be truly proud of.

This leads to a proposition that is actually long overdue, as far as I am concerned. Manila has the majestic and historic clock tower at Manila City Hall. As part of our everyday lives for the past seven decades, the clock tower remains to be the distinct symbol of time, not just to the capital city but to the entire Philippines.

The Manila clock tower is situated at the nerve of the country’s historical core. It is surrounded by some of the most important structures the equally-iconic Post Office, the Metropolitan Theater which is known then as our “cultural center”, the Legislative Building which currently houses the National Museum and the august walls of the old powerful citadel called Intramuros. It is our Big Ben – a landmark that was and still serves as a witness that stood the challenges of a fast-changing world but never lost its endurance and elegance.

No local or national celebration in recent memory that highlight the Manila clock tower. As one of the most famous landmarks in the Philippines, it was never used in a globally-publicized special event to prominently represent our country like the Harbour Bridge in Sydney, the statue of Christ the Redeemer in Rio de Janeiro, Petronas Tower in Kuala Lumpur and Burj Khalifa in Dubai. The Manila clock tower may not be as huge as those structures, but the story and history behind its existence is more than a reason to show its hands strike at 12 every January 1 around the globe.

As we celebrate the seventh decade of this iconic structure in line with the upcoming 450th founding anniversary of the City of Manila in 2021, I call on the national government and the city government to pay homage to the grand old tower of the Filipino nation. It is time to show it to the world as the icon of every New Year’s Eve celebration in the Philippines starting New Year’s Day 2020. It is the perfect time to project a real Manila-style NYE countdown party that the world deserves to watch and admire.

 

 

cropped-article-stoper.png

Pangarap. Dunong. Lakas. Pag-unlad. Maynila. Isang tula ng pag-asa

2015-category-title-dear-manila2018-post-image-dearmanila-manila447-01

This poem is part of Aurora Metropolis’ #Manila447 Series in celebration of Araw ng Maynila. The views expressed by the author does not reflect the view of all organizations he represent or he is affiliated with.


 

PANGARAP. DUNONG. LAKAS. PAG-UNLAD. MAYNILA
Isang tula ng pag-asa

 

Gusto kong makita at mahanap,
Siyudad kung sa’n ating nilalasap,
Pamumuhay na may hinaharap,
Mamamayang may mga pangarap.

Kabiserang ganap ang pagsulong,
Gobyernong handa laging tumulong,
Sa pagsubok ay hindi uurong,
May galing at walang hanggang dunong.

Kagitingan niya ay sadyang likas,
Kisig niya’y hinding-hindi aalpas,
Ganda’t tingkad man niya ay lumipas,
Kasaysayan niya’y tunay na lakas.

Ang kanyang tunay na hinahangad,
Bayang Manileñong may dignidad,
Tapat, ‘di maihahalintulad,
Kapit-bisig para sa pag-unlad.

Patuloy mong dalhin ang bandila,
Ikaw ang natatangi niyang tala,
Ngalan mo’y laging idadakila,
Pagpugay nami’y sa’yo, Maynila!

 

 

AURORA-NEW-LOGO-2015 copy_small

Maynila, kabihasnan nga ba ng mga bigong pangarap?

2015-category-title-dear-manila2016-post-featured-image-dear-manila-maynila-bigong-pangarap copy

Noong 1571, pormal na iniangat ng mananakop na si Miguel Lopez de Legazpi ang Maynila bilang isa sa mga pinakaunang lungsod ng noo’y kakatuklas lang niyang lupain na kalauna’y tatawaging Pilipinas. Ilang taon pagkatapos niyon, sa basbas ni Haring Felipe II, iniatas dito ang taguring “Insigne y Siempre Leal Cuidad” o “Most Distinguished and Ever Loyal City”, isang patunay ng napakalaking kumpyansa ng Espanya sa Maynila bilang kabisera ng kanyang kaharian sa Silangan. Mula noon, nabuo ang mas maraming pangarap ng bawat taong naging bahagi ng komersyo at pamumuhay sa lungsod. Sa loob ng mahigit tatlong siglo, marami sa mga pangarap na ito’y namunga at nagtagumpay, ngunit marami rin sa mga ito ang nabigo’t itinapon sa kawalan ang mga nasirang ninanasa.

Nang tuluyan nang ipinasa ng Espanya ang pamumuno ng Pilipinas sa Estados Unidos, natanaw ng marami na maisasakatuparan ang mga naudlot na pangarap sa pagpasok ng bagong panahon. Simbulo ng mga pangakong ito ang Maynila kung saan nasaksihan ang unti-unting pagbabago ng lipunang Pilipino. Umusbong ang komersyalisasyon at nakisabay din ang mga Pilipinong punong-puno ng ambisyon sa pagtatanim ng mga bagong binhi ng pag-asa. Tulad ng dati, marami ang nagsitagumpay pero marami pa rin ang nabigo’t patuloy na nilalabanan ang hamon ng modernismo.

Ngunit tulad ng pinaniniwalaan nating lahat, sadyang mapagbiro talaga ang tadhana. Huminto ang napakaraming pangarap sa pagdating ng mga Hapon. Halos nagdilim ang siyudad sa ilalim ng namumulang araw na nakaguhit sa watawat ng mga bagong mananakop. Hindi nagtagal, halos lahat ng mga pangarap na naging matayog ay natumbang parang tinangay ng alon ng pinagsamang tubig at dugo. Nawasak ang Maynila. Ang dating sagisag ng matagumpay na lipunang Pilipino, di kalauna’y naiwang durog, halos walang buhay, nanlulumo at bigo.

Saglit na tinanggal ang korona sa dating reyna noong 1948 habang dahan-dahan nitong ibinabangon ang mga pangarap na minsa’y naging simbulo ng iba pang pangarap. Maraming nagsasabing unti-unti na itong nanunumbalik, pero mas marami ang hindi sumasang-ayon. Dumating ang 1976 na hindi naisakatuparan ang pagtatayo ng isang bagong kabisera kaya’t nanumbalik sa Maynila ang dakilang karangalan bilang kabisera ng Republika na noo’y itinago sa mapanlinlang na “bagong lipunan”. Dumami ang mga nangarap na iniwan ang kani-kanilang mga sinilangan para mamuhunan ng ambisyon sa Maynila. Hindi nagbago ang pattern: marami ang nagtagumpay ngunit mas marami ang nabigo. Ang masakit na katotohanan sa senaryong ito: silang mga bigo ay naging parte na rin ng unti-unting pagkabigo na maibalik sa realidad ang mga bagay na sa mga aklat ng kasaysayan na lang nakikita. Patuloy ang rehabilitasyon. Patuloy ang pagpipilit na ibalik ang modelo ng isang tunay na lungsod. Patuloy ang paglalagay ng mga kolorete na para bang reynang inaayusan para sa mga haring gustong manligaw dito. Patuloy ang buhay, ngunit tila panahon na rin ang sumuko sa kanyang pagbabalik-karangalan.

Sumiklab ang makasaysayang pag-aaklas noong 1986, naupo ang limang pangulo, apat na alkalde at kung sino-sinong mga opisyal ng gobyernong nangakong ibabalik ang tinagurian nilang “old glory” ng Maynila. Lahat ay nauwi sa plano, sa mga pangako at di nagtagal ay naging panaginip na lang. Hindi tumigil ang pagdagsa ng mga nangangarap at nabibigo na maikukumpara sa malinis na tubig na nahuhulog mula sa tuktok ng bundok pero mauuwi lang sa maburak at mabahong ilog. May mga pangarap na patuloy na nagtatagumpay pero di kalaunan ay iiwan ang nagsilbing lupang yumakap sa kani-kanilang mga binhi noong sila’y papalago pa lang. May mga pangarap ding nananatili pang nakatindig ngunit sa nagmamadaling pagbabago ng panahon ay tila wala nang kasiguraduhan kung magtatagal pa sila’t patuloy pang masisilayan ang susunod na salinlahi. Sa bilis ng pag-ikot ng mga kamay ng orasan ay ganun din kabilis ang kanilang pag-agnas, pagkalaglag ng pira-piraso nilang mga parte at unti-unting pagkalusaw dahil sa paglimot. Ang kabihasnang minsang kasabay na nangarap ng mga tao ay nagiging libingan na ng mga nabigong pangarap at pangako.

Sa kabila nito, marami pa rin ang mga nagmamahal sa Maynila. Sila ang mga taong buong ingat na naglalakip ng mga pangarap ng Maynila sa kanilang puso’t isipan. Para na raw silang tanga sa paningin ng mga nagpapanggap na nagpapakatotoo, pero ang totoo, silang mga ‘eksperto’ ang tanga sa katotohanang ang mga pangarap na binuo para sa Maynila ay hindi kailanman mabibigo. Ang mga pangarap na ito’y dapat mahigpit na pinaninindigan ng sinuman, pamahalaan man o kanyang mamamayan hanggang dumating ang panahong may kakayahan na silang maisakatuparan. Ang mga pangarap ay hindi nabibigo, bagkus, ito’y nananatili’t naghihintay sa ihip ng hanging may dala ng tamang pagkakataon.

May panibagong tatlong taon na naman na paparating. Marami pa rin ang naniniwalang sa pagkapanalong muli ng bagong alkalde at mga kapwa pulitiko nito ay mananatili ang kabisera sa dilim at kawalang pag-asa. Sa panahong ito, magsilbi nawang maliliit na sigla ng liwanag ang mga nagmamahal sa Maynila, lalong lalo ang mga mismong ipinanganak, lumaki at bumuo ng sariling pangarap dito. Habang hindi pa dumarating ang katuparan ng kanyang mga bigong pangarap, iakibat nawa ng mga kislap na ito ang pagganap sa mabigat na tungkulin bilang makabayan, makatao at marangal na Pilipino. Tulad ng anumang ambisyon ng bawat tao, umuusad lamang ang mga pangarap na ito kung pinapaandar ng gawa’t determinasyon at iyon ay magmumula mismo sa mga taong ipinagmamalaki ang kanilang sarili bilang Manilenyo.

 

AURORA-NEW-LOGO-2015 copy_small