FAST POST #33: Para Kina Christian at Eileen (… mula sa taong wala pang balak “lumagay sa tahimik”)

Isang pambihirang pagkakataon ang masaksihan ang isang kaibigan na nagmamartsa patungo sa kanyang panibagong kabanata – ang pagiging kabiyak ng taong kanyang minamahal. Puno ng sorpresa ang buhay sapagkat dumating na ang ganitong kaganapan kahit pakiramdam ko ay parang kahapon lang nung nagbibiruan pa kami sa loob ng AP office (student publication office ng PLM) tungkol sa kanyang buhay pag-ibig. Mahiwagang tunay ang tadhana: ang dating nene ay naging lawyer at di kalauna’y isa nang maybahay.

Ang mga kaibigan mula sa Ang Pamantasan kasama ang pinakamagandang babae sa Morong, Bataan noong April 9, 2015.

Ang mga kaibigan mula sa Ang Pamantasan kasama ang pinakamagandang babae sa Morong, Bataan noong April 9, 2015.

Selfie kasama ang bride

Selfie kasama ang bride

Ika-9 ng Abril 2015, alas-tres ng hapon ay ikinasal si Atty. Mary Eileen F. Chinte sa kasintahan niya ng humigit-kumulang limang taon na si Atty. Christian B. Cabrera. Naging saksi ang simbahan ng Nuestra Seniora del Pilar sa bayan ng Morong, Bataan sa pag-iisang-dibdib ng dalawang taong simple kung mamuhay pero walang kasing tibay ang tatag ng pagkatao.

Personal ko ring hindi makakalimutan ang araw na ito dahil sa kauna-unahang pagkakataon ay nag-emcee ako sa isang wedding party. Para sa akin, hindi lang ito basta simpleng hosting event dahil pinapangunahan ko ang isang kasiyahang panimula ng kanilang buhay bilang mag-asawa.

Alam nating lahat na may mga pagsubok na darating at marami sa mga iyon ang hindi ninyo makakaya nang kayo lang. Narito kaming mga kaibigan ninyo kung anuman ang kaya naming maitulong. Higit sa lahat, nariyan ang Panginoon at inyong pamilya upang maging mas matibay sa mga hamon ng buhay. Walang duda na magiging cool na magulang kayo kaya lalo kaming nananabik na makakita ng mga maliliit na version ninyo.

Masaya ang buhay, huwag masyadong sisimangot at manatiling positibo sa lahat ng bagay. Kailanman, ang mag-asawang masiyahin ay mag-asawang pagpapalain. Congratulations, Ian at Ei!

Si Mr. at Mrs. Cabrera.

Si Mr. at Mrs. Cabrera.

RANDOM THOUGHTS: Doseng Paragraphs sa Dose Dose Katorse

Hindi ko alam ang naiisip ng ibang tao sa akin at sa mga ginagawa ko. Pero mahirap sa akin na maramdaman na ang mga taong alam mong makakaintindi sa’yo ay silang mga taong titingin sa’yo nang masama. Walang problema sa akin kung marinig ang kung anumang puna o poot na sasabihin nila. Mas mabuting malaman ko ang mga iyon kaysa manahimik at pag-usapan ako nang di ko nalalaman. Dama kong ayaw nilang gawin ito kaya hahayaan ko na lang.

Masyadong maraming nangyayari sa paligid, pero kailangan kong maging mas alerto at mas malakas. Hindi man ako ang ideal na mukha ng isang martir, dapat kong ipanatili sa aking isip at kamalayan na kailangan ako ng aking mga tinutulungan. Kailangan ako ng aking lungsod at ng aking bayan.

Mahirap pagsabayin ang buhay ng isang lingkod bayan at buhay ng isang nagmamahal. Gayunman, mas pinili ko ang una dahil alam kong mas masaya ako doon. Masaktan man ako ay may mga dadamay, at magpapakita ng pagmamahal at suporta. Ngunit mali ka sa iniisip mong takot akong masaktan ng pag-ibig. Sanay na ako at marunong na rin akong mag-injection ng pampamanhid sa sarili ko. Nariyan na siya pero handa siyang maghintay, sabi nya. For now, friends with benefits muna kami. No strings attached.

Bago ang phone ko. Matagal ko itong pinaghandaan pero dumating nang biglaan. Maraming salamat po sa inyo.

Sa dami ng ginawa ko ngayong taon ay hindi ko na natuloy ang pagsusulat ng manuscript ng plano kong libro. Di bale, makakapaghintay naman iyon. Alam kong hindi ako magsasawang magsulat. Sana lang ay hindi magsawa ang pagsusulat sa akin.

Halos wala akong naipasok na entry sa Aurora Metropolis nung nakaraang buwan. Di ko na naisulat ang mga istoryang sinulat ng utak ko pero di na-save ng mga daliri ko. Nagsisiwalaan na silang isa-isa. Sana bumalik sila kapag di na ako busy.

Sa di inaasahan ay nagkita kami ng college crush ko sa isang kapihan sa Makati. Alam kong kilala pa niya ako dahil ilang beses ko siyang nahuling nakatingin sa akin. Alam ko yun dahil direkta akong nakatingin sa kanya. Pagkatapos ng isang minuto, mukhang di siya nakatiis kaya siya na ang unang bumati. Nag-ri-replay sa utak ko ang last three sentences niya bago siya tuluyang umalis: “Ankyut na ng pagka-chubby mo ngayon. Sana makasama ako sa advocacy mo soon. Message na lang kita sa Facebook tapos kape tayo next time.” (P.S.: May anak na siya pero walang asawa. May chance! Haha!)

May natanggap akong email na nagpalakas ng senyales na kailangan ko nang mag-ipon para makapunta ng Palawan. Susundin ko ba ang tinatahak ng signus na yun?

Hindi pa natatapos ang taon at marami nang naka-lineup na gagawin sa 2015. Sumabay pa ang wirdong panaginip na kinakausap ako ni PNoy sa harap ng maraming tao. Lalo akong kinabahan sa pwedeng mangyari.

May tatlong kaibigan akong ikakasal next year. Naalala ko ang tanong sa akin ng kaklase ko nung high school: “Tayo, kailan kaya ikakasal?” Naninindigan ako sa sagot ko: “Lalakad ako sa wedding march… pero bilang best man o groom’s man lang.”

Masama raw ang isang tao na hinihintay ang kamatayan ng iba… pero paano kung nahihirapan na siya sa buhay? Gugustuhin mo bang mabuhay pa siya sa pagdurusa?

Masaya ako sa ginagawa ko. Kahit ano pa ang di magandang interpretasyon ng iba sa mga ginagawa ko, mananatili ako sa paniniwalang hindi ko ito ginagawa para sa sarili ko o para sa kanila. Ginagawa ko ito dahil alam kong binigay sa akin ito ng Panginoon para makatulong sa kinabukasan ng aking bayan.

aurora-1212

Kaibigan, Baka Nakalimutan Kitang Pasalamatan

Inspirado ng kantang “Best Friend”, mula sa bagong album ni Jason Mraz ngayong taon na pinamagatang “YES”:

Album cover ng YES ni Jason Mraz.

Album cover ng YES ni Jason Mraz.

Love is where this begins | Thank you for letting me in | You’ve always known where I stand | I’ve never had to pretend

And I feel my life is better | Because you’re a part of it | I know without you by my side | That I would be different

Thank you for all of your trust | Thank you for not giving up | Thank you for holding my hand | You’ve always known where I stand

And I feel my life is better | So is the world we’re living in | I’m thankful for the time I spent | With my best friend

Thank you for calling me out | Thank you for waking me up | Thank you for breaking it down | Thank you for choosing us | Thank you for all you’re about | Thank you for lifting me up | Thank you for keeping me grounded | And being here now

My life is better | Because you’re a part of it | I know without you by my side | That I would be different | Yes I feel my life is better | And so is the world we’re livin’ in | I’m thankful for the time I spent | With my best friend

You’re my best friend

Hindi ako nahihiyang aminin na kung anuman ako sa pagkakakilala ninyo ngayon, ang mga iyon ay gawa ng mga naging bahagi ng buhay ko – ang aking mga kaibigan. Sila ang nagbigay ng karamihan sa mga pagkakataong sumubok sa aking kakayahan at humubog sa aking katauhan. Sila ang tumulong sa akin na gamutin ang mga sugat ng sariling pagkakamali at umalalay sa pagkapilay ng kabiguan. Sila yung mga nakahandang mag-drowing ng mga bituin at planeta sa mga panahong ang langit ng aking mundo’y kasingdilim ng itim na kartolina.

Nang marinig ko ang kanta ni Jason Mraz, parang nagkaroon ako ng guilt sa mga taong tinuring kong totoong kaibigan pero nakalimutan ko nang alalahanin. Parang nakaligtaan ko silang pasalamatan, lalo na yung mga kaibigang dumaan lang sa buhay ko. Nang dumaan sa aking mga tenga ang awiting iyon ay napakaraming bumalik na alaala – ang mga alaala ng kaibigang tunay pero hindi nagtagal dahil hanggang doon lang sila sa buhay ko.

Tanggap ko naman sa aking sarili na may mga taong darating at mawawala sa paligid natin. Tulad natin ay may kanya-kanya rin silang tadhanang sinusunod o nilalabag para sa ikabubuti ng kanilang buhay. Naiinis ako kapag pakiramdam ko’y iniiwan nila ako at dito ako nagi-guilty. May mga panahong itinatakwil ko sila bilang kaibigan dahil sa pagiging makasarili ko. Mali iyon pero huli na ang lahat bago ko pa matanto ang kamaliang iyon. Ngunit pagkakataon na rin ang gumagawa ng paraan upang ang mga nasunog na tulay ay dapat palitan at ilipat sa ibang parte ng magkabilang pampang. Sila naman ang mga kaibigang binigay sa akin bilang mga kayamanang dapat ingatan, gaano man sila ka-sensitibong intindihin at alagaan.

Nagbalik-tanaw ang aking utak sa nakalipas na dalawampu’t anim na taon. Maraming mukha ang bumalik sa aking gunita, bagama’t marami sa kanila ang hindi ko na maalala ang pangalan. Magkagayunman, sa mga mukhang iyon ay naaalala ko ang kanilang partisipasyon at paano sila naging tagahabi ng aking pagkatao. Ang manatili sila sa aking alaala ang isa sa mga pinakamahahalagang bagay na pinagpapasalamat ko sa Panginoon.

Pangalawa sa pamilya, ang mga matalik kong kaibigan ang pinakamahalagang handog ng Langit sa akin. Kung makakarating man sa kanila ang sulating ito at ako’y naaalala pa rin nila, nais kong sabihin ang taos pusong pasasalamat. Sa mga nananatili sa aking tabi at ginagampanan pa rin ang kanilang misyon bilang kaibigan ng imperfect na nilalang tulad ko, maraming maraming salamat at pagpasensyahan ninyo na ako. Huwag kayong magsasawa, at kung magsasawa man kayo, handa akong maghintay sa inyong pagbabalik kung gusto nyo pa.

(P.S.: Sa mga kaibigan ko, malamang ang una nyong reaksyon ay… “Hala! Nag-i-emo!” Hahaha!)