Ang Pagiging Pinuno Gamit Ang Tunay Na Puso

Ang pinuno ba’y ipinapanganak o hinuhubog ng mga karanasan ng kanyang buhay?

Minsan ko nang narinig sa aking mga guro noong elementarya na ako’y magiging isang magaling na lider paglaki ko. Tumatatak ito sa aking isipan hanggang sa ngayon. Kung tutuusin, isa itong compliment, tama? Pero nang aking pagnilay-nilayan ang papuring ito, may nakabiting tanong sa aking sarili: ano nga ang magaling na pinuno? Magaling nga ba talaga akong pinuno?

Bilang estudyante, hindi ko inasam na tumuntong sa entablado ng graduation ceremonies noong elementary at high school bilang isang honor student. Makapasa lang, OK na. Magkagayunman, mas aktibo ako sa mga gawain kung saan dahil na rin sa aking mga nalalaman ay ako ang napipiling maging lider ng isang pangkat o grupo. Kung may matatanggap na karangalan ay ako ang unang makakasagap, at kung may pagkakamaling hindi inaasahan, ako ang unang tatanggap ng sisi. Ganito lang ba talaga tumatakbo ang buhay ng isang lider?

Dumating sa buhay ko ang isang senaryong sinubok ang aking karakter bilang pinuno nang sumali ako sa isang programang hain ng pamahalaang lungsod ng Maynila para sa mga kabataan. Oo, mayabang ako sa puntong iyon dahil sa dami ng pinagdaanan ko sa maraming bagay ay magaling na ako at halos alam ko na ang lahat. Gayundin ang tingin sa akin ng iba kaya mas lalo pa akong tumataas, kaya ganun na lang ang tiwala sa akin ng mga mas nakakataas para hawakan ang grupo ng kabataan mula sa aming distrito. Dumaan ang mga papuri sa aking harapan na tila binubuhat ako sa rurok ng langit, tila walang katapusang ginhawa na ayoko nang bumaba sa pedestal ng iba. Pero natapos ang mga ito at dumating ang tunay na hamon. Worst case scenario, kumbaga. Naghahanda ang lahat ng distrito para sa closing ceremonies ng programa kaya’t lahat ng preparasyon ay nakatuon sa mga officer ng grupo, kung saan ako ang mas nakakaangat (kahit hindi ako ang presidente). Dumating sa punto na dahil alam nilang marami kang alam ay iaasa nila sa’yo ang mga responsibilidad at tinatanggap mo kahit di mo na kaya. Ang pinakamasakit sa lahat ay ang expectation nila sa’yo, na kapag hindi mo sila nakumbinsi na ang ginagawa mo ay tama ay ikaw pa ang mapapasama. Dito ako tuluyang sumuko at dito ko napagtanto na hindi lang sila ang mahina kundi ako mismo. Natapos ang programa na hindi ako naging kumportable, bagkus, para akong kulay pula na mainit sa mata ng marami.

Pumasok ang taong 2012 na napakaraming pangakong gustong ialay para sa aking kinabukasan, pero may isang pagkakataong binigay sa akin ang Diyos para masagot ang isang malaking tanong sa aking isipan — ang pagkakaroon ng pagkakataong maging lider sa Kanyang paningin.

Hindi ko aakalaing ang pagiging kinatawan ng mga kabataan ng Tundo sa 2011 World Camp Philippines na inorganisa ng International Youth Fellowship (IYF) ang magiging susi para masagot ang tanong na ito. Hindi ko gaanong sineryoso ang youth convention na ito dahil may mga bagay doon na lubos kong pinagtatakhan gaya ng pag-alam sa mundo ng puso ng mga kabataang lider. Mundo ng puso? Alam ko may mamimilosopo sa inyo sa mga salitang iyon gaya ko nang una kong marinig iyon. Ang hindi ko alam, planado pala ang lahat ng ito. Planado Niya.

Sa World Camp na iyon ay nanalo ako sa isang eleksyon bilang youth head of advertising, at ang nakakatawa roon ay sobra sobra pa sa majority votes ang nakuha ko. Hindi ko pa rin sineryoso ang pagkakahalal kong iyon. Hindi ko sineryoso ang pagkakataong iyon hanggang dumating ang Korean Camp noong Enero na inorganisa rin ng IYF. Sumama ako sa Korean Camp para makakita ng maraming Koreano, makapamasyal sa Nueva Ecija na hindi ko pa napuntahan noon, at lumayo sa napakaingay na Maynila. To sum it up, gusto ko ng comfort at peace of mind… pero higit pa roon ang nakuha ko. Sa isang linggo ko sa Korean Camp kasama ang grupo ng Korean student volunteers ay nakita ko sa kanila ang mga ngiting di matumbasan sa tuwing nakakasalamuha nila at natuturuan ang mga kabataang Pilipino. Yun yung mga ngiting galing sa puso na talagang nakakahawa. Kahit sa gitna ng pagod, puyat at tinding init ng panahon (dahil hindi sila ganoong sanay sa klima ng bansa) ay patuloy pa rin silang masaya sa kanilang ginagawa na tila ayaw nilang matapos ang mga aktibidad para sa mga kabataan. Ang iba sa kanila’y naging kaibigan ko, at nang dumating ang oras na paalis na sila’y dito ako nanghinayang at nalungkot, pero alam kong hindi rito nagtatapos ang lahat. Dito nag-uumpisa ang kasagutan ng aking matagal nang katanungan.

Pagkatapos ng Korean Camp ay nagtuloy-tuloy ako sa pagiging aktibong miyembro ng IYF. Nakikibahagi ako sa kanilang mga aktibidad kung saan natututo na rin akong makisalamuha nang bahagya sa iba’t ibang klase ng tao. Pero ang pinakaimportante sa lahat ay nang makilala ko ang aking sarili bilang pinuno gamit ang aking tunay na puso.

Tayong lahat ay pinuno sa ating sariling pamamaraan, pero ang hindi natin maiaalis ay ating pagiging makasalanan. Hindi tayo magagaling na pinuno, bagkus, tayo’y punung-puno ng kasamaan sa ating puso. Pero dahil sa mga pagkakataong ibinigay sa akin ng Panginoon sa pamamagitan ng IYF, nalaman ko na ngayon na ang tunay na lider ay hindi mataas kaysa Diyos. Alam dapat ng tunay na lider ang buhay ng tunay at nag-iisang pinakamagaling na pinuno sa kasaysayan ng mundo. Ang tunay na lider ay hindi naglilingkod sa tao, kundi naglilingkod para sa ikalulugod ng Maykapal. Alam ng tunay na lider na siya’y makasalanan at hindi nararapat na umakyat sa langit. Ang tunay na lider, ginagamit ang kanyang tunay na puso at yun ay ang pusong dapat na kumunekta lagi-lagi sa ating Panginoon.

 Sa paparating na Abril 11-13 ay gaganapin ang 2012 IYF World Camp Philippines sa Maynila… at hindi na lamang ako basta participant lang. Isa na ako sa mga bahagi ng event na ito at isa na ako ngayon sa mga kabataang gustong magpakilala sa kanila ng mundo ng puso sa iba pang kabataang lider. Sa aking kakayahan, gusto kong maging pinuno hindi lang para sa mga tao, gusto ko ring maging pinuno na matuwid sa paningin ng tunay na lider nating lahat, walang iba, kundi ang ating Panginoon.

2012 IYF World Camp Philippines Official Poster 

Buti Na Lang At May Opera!

Sa wakas at nakapag-post na rin ako!

Mahigit isang buwan na rin akong namomroblema sa pagpo-post dito sa Aurora Metropolis gamit ang Google Chrome. Yung hindi maka-generate nang maayos ang lahat ng tools sa New Post page, kaya kailangan ko pang i-type ang mga sasabihin ko sa MS Word. Anweird ko kung bakit ngayon ko lang naisip na may iba pa pala akong browser sa laptop. Salamat sa Opera at okay na akong makasulat nang diretso dito sa blog. haha!

Buti na lang. Birthday ko noong March 03 (24 years old na ako) pero bago tumuntong ang petsang yun ay napakaraming naganap na di ko aakalaing mangyayari sa buhay ko. Para bang inikot ng tadhana ang mundo ko sa isang bandang may liwanag na sinisilip ko lang dati. Hindi ko sinasabing “naliwanagan” ako sa mga pangyayaring iyon. Hindi lang ako makapaniwala na bago ako tumuntong sa aking bagong taon, ay mas mapapalapit ako sa Kanya.

Buti na lang. Hindi ako relihiyoso pero kumakapit ako sa Diyos sa lahat ng panahon. Masasabi kong masuwerte ako dahil maraming pagkakataon na mabilis Niya akong pinagbibigyan sa anumang hinihiling sa Kanya. Pero nakakalungkot isipin na ni minsan ay di ko magawang makabawi sa Kanya nang madalas. Pero pumasok ang isang oportunidad sa umpisa ng 2012.

Buti na lang.  Ginawa ko ang lahat para makasama sa Korean Camp ng International Youth Fellowship (IYF) sa Nueva Ecija. Sa loob ng limang araw ay nakasama ko ang mga piling kabataan ng Korea upang ibahagi ang kanilang kultura sa mga kabataang Pilipino. Nasaksihan ko ang kagalakan nila na mapasaya ang mga kabataan, kahit ramdam nila ang pagod at paninibago sa klima ng Pilipinas. Magaganda ang kanilang mga ngiti na tila walang katapusan. Sa mga ngiting iyon ay masaya na rin ako.

Buti na lang.   Hindi ako relihiyoso pero kumakapit ako sa Diyos sa lahat ng panahon, pero nagpapasalamat ako sa IYF dahil tuluyan nitong binuksan ang isang baul sa aking puso na dati’y bahagya lang na nakabukas… at iyon ay ang mas maigting na pananampalatay sa Kanya. Natututo na akong magdasal sa lahat ng mga dumarating na biyaya, na kung di dahil sa Kanya ay hindi ko makakamit. Natututo na akong gumawa ng mga bagay na Siya ang nasa ibabaw ng aking puso. Nag-uumpisa na akong bumawi sa Kanya, at nagpapasalamat ako sa ikalawang pagkakataon na binigay Niya sa akin sa pagbibigay ng mga mabubuting kaibigan, mga taong may malasakit sa akin at sa IYF.

Buti na lang.  Maraming nagbukas na kaisipan nang tumuntong ang March 03. Hindi kailangan na magpalit ng relihiyon upang humigpit ang kapit mo sa Diyos. Mananatili akong tapat na Kristiyano at Katoliko. Ang importante kasi sa lahat ay yung naniniwala ka sa Kanya at sa Kanyang mga salita. Ikaw, ako, tayong lahat ay tinubos na Niya sa kasalanan at maliligtas papunta sa buhay na walang hanggan.

Buti na lang at may Opera! Ngayon ko lang nabulalaslas ang saya ko sa pagpasok ng aking bagong taon bilang nilalang ng Diyos dito sa daigdig. Hindi ko kayang magbago nang ganun kadali, pero gagawin ko ang lahat para makabawi at makakonekta nang maayos sa puso ng ating Panginoon. At sa tulong Niya, ang puso ko’y magkakaroon pa ng maraming biyaya sa aking ika-24 na taon dito sa Kanyang paraiso.

Amen. 🙂

2012 IYF Volunteers Korean Camp: Exchange of hearts in the midst of nature’s wonders

The Philippines is a paradise for many foreign tourists. In spite of some high-risk security issues against the country, it has been the first choice to visit by most nationalities because of its amazing works of nature and the hospitality of its people.

At all times, we Filipinos are ready to provide them our warmest reception and our most pleasant smiles. We are always all set in giving our visitors the best Philippine experience of their lives. Some may not notice, but more foreigners go to the Philippines not just to become plain visitors but to become tourists with a purpose – to share their hearts by exploring our very own national treasures and at the same time, to educate us with their more than a hundred-year-old culture.

The IYF Volunteers Korean Camp 2012 (January 24-28, 2012)

The International Youth Fellowship (IYF) is the organization behind the annual World Camp in many countries with an aim to promote the world of the heart to the youth. They also dispatch students in different parts of the globe to explore other cultures and to be engaged in volunteer works for them to share their hearts to the more needy people.

This year, the IYF chose to hold the Korean Camp in the municipality of Gabaldon, Nueva Ecija, 171 kilometers northeast of Manila, the Philippine capital. There were over 50 students from Korea who served as overseas volunteers for a week of cultural exhibition and exchange, and more fun within the Philippine soil.

These volunteers experienced an amazing journey during the Korean Camp. They have learned the simplicity of Filipino rural life; tasted different one-of-a-kind Filipino dishes; and fell in love with the sceneries of our natural resources.

The most important of all is not their personal enjoyment, but the fulfillment of the IYF spirit – that is their mission to share knowledge to others by showcasing the Korean culture to the Filipino people. They brought joy to the residents of a mountain tribe and provide learning to students in the said province.

For every night, students presented their respective group reporting and performances about their experiences on the activities they have made. Of course, the day won’t be complete without the mind lecture of IYF Philippines President Abraham Nam to guide them in their everyday student life.

It was very pleasing to see these volunteers happy with what they did during the Korean Camp. The IYF spirit has been fulfilled by these young people who opened their hearts to the people they had encountered. Thus, their experiences became significant and valuable memories for them to share to the youth of Korea and to the entire world.

DAY 1. The volunteers arrived at 6:00pm at the IYF branch in Barangay Bagong Sikat where they stayed during the camp. The opening program was started at 8:00pm and it was attended by the residents of Bagong Sikat and some members of the IYF Philippines, headed by its president, Pastor Abraham Nam.

DAY 2. They went to the onion farm in the morning to experience picking grass. These grasses must be removed from the field because the soil nutrients needed by the onion crops were absorbed by them. Meanwhile, some of the volunteers took a ride in a water buffalo (carabao o kalabaw in Tagalog) and experienced riding a tricycle from the farm going back to the IYF branch. They became even more excited when they rode the famous Philippine jeepney and sat on top of it to enjoy the full view of the farm.

In the afternoon, they visited the Dupinga River to meet the Dumagat tribe. The volunteers prepared a small program with fun-filled activities to bring happiness to the tribe members, especially the young ones. This activity was featured in “On Call”, a public service program of Manila-based news channel GMA News TV.

DAY 3. They went to Hilario E. Hermosa High School in Barangay Siclong, Laur, Nueva Ecija to bring a whole-day Korean experience for its students. The volunteers prepared a small program before lunchtime to give entertainment for the youth. In the afternoon, volunteers were divided into groups to teach different aspects of Korean culture. They taught students to speak basic Korean words and expressions, to share the taste of some of the most famous Korean dishes; to show the beauty of various Korean customs; and to feel the excitement behind Korea’s traditional games.

The IYF Philippines and the school administration have also signed a memorandum of agreement to signal the full participation and support of Hermosa High School in every IYF activities in the province.

DAY 4. The volunteers went to Wesleyan University-Philippines Elementary Campus in Cabanatuan City, Nueva Ecija for another whole-day Korean experience for its students. Like in Hermosa High School, the students were divided into groups and led by IYF guides to take them to a tour in different classrooms where volunteers set up their respective Korean cultural lessons and activities.

After their activity in Wesleyan, the volunteers went to the nearest shopping mall in Cabanatuan to buy some unique Filipino stuff as gifts for their loved ones when they go back to Korea. Some of them bought “halo-halo” in a fast food chain because their Philippine food experience won’t be complete without this popular snack.

DAY 5. The volunteers went on a pre-summer swimming escapade to Dingalan Bay, Aurora province. This bonding completed their best Philippine experience before leaving the Philippines for the 2012 IYF World Camp Thailand.

This slideshow requires JavaScript.