FAST POST 48: We Must Be Resilient, But…

I see nothing wrong with the mentality of resiliency in times of crisis. It’s natural to us Filipinos. But our incompetent government is using this as excuse to make us wait of their quick response, especially for those who are most affected. And sorry to say, the media must be partly blamed for over-romanticizing Filipino resiliency to the point of making the victims feel self-pity of their situation.

We have to stay resilient and remain hopeful. On the other hand, we must be vigilant in making our public servants accountable for neglecting to respond quickly and attentively. In the midst of every storm surge, heavy rains and strong winds, swift actions can save more lives.

Our people in the government must remember the very purpose of service in times of crisis: Resiliency is a virtue but responsibility is a must.

Be resilient. Be faithful. Be vigilant.

FAST POST 47: Masuwerte Ka!

Hindi ko ma-imagine kung gaano kahirap sa marami nating kababayan ngayon ang tinamaan at patuloy na tinatamaan ng lintik ngayong 2020. Ilang araw na lang bago matapos ang taon, matapos ang nakakatakot na pandemya ay sunod-sunod naman ang pananalasa ng mga bagyo. At mukhang marami pa ang darating.

Marami sa atin ang umaangal pa rin sa kung anong meron tayo lalo na’t mahirap makatulog dahil sa masamang panahon. Pero baka nakakalimutan: masuwerte ka. Hindi ko iisa-isahin kung bakit. Ang isa-isahin mo ay yung posibleng mga paraan kung paano ka makakatulong.

Kung may sobra, magbigay ng magagamit, masisilungan o makakain. Kung sapat lang, makatulong sa pagkalat ng panawagan o manalangin.

Ilang araw nang nagdurusa ang mga nasa katimugan ng Luzon, lalo sa Bikol. Sa pagdarasal mo bago matulog, ibigay mo sa kanila ang dasal na sana ay manatili silang ligtas habang rumaragasa ang bagyo, baha o malalakas na hangin. At bukas, kung humupa na ay dagsain sila ng biyaya hanggang sila ay makabangong muli.

Pray harder. Sweet dreams.

FAST POST 46: Mga Pangarap na Mahirap Tuparin

Minsan, hindi ko alam kung bakit hindi nagkakatugma ang kondisyon ng buhay ko sa mga misyong gusto kong maisakatuparan. Yung tipong sa lawak ng naaabot ng kaalaman mo ay napakaraming pangarap ang gusto kong makuha pero dahil na rin sa kakapusan sa napakaraming bagay ay mahirap mangyari.

Binabagabag ako ng mga bagay na gusto kong gawin noon at hanggang ngayon ay hindi ko magawan ng areglo para matupad. Hindi ko alam kung katamaran, pero napanghihinaan na rin ako ng pag-asang magagawa ko siya sa buhay kong ito.

Tama nga siguro ang isa kong dating kaibigan dati. Masyado akong ideal mag-iisip na umaabot sa punto ng pagiging ambisyoso ko. Bakit ko nga naman kasi hinahangad ang mga bagay na hindi ganoon kadali para sa sitwasyon ko sa buhay. Pinapahirapan ko lang ang sarili ko sa kakaisip ng mga pangarap ko.

Masarap mangarap. ‘di ba? Masama bang mangarap?

Marahil ang dahilan kung bakit ako ganito — paniniwala. Ang taong puno ng paniniwala ay puno ng pangarap. Lumaki akong nananalig na kahit sino ka pa, may karapatan kang isipin ang mga bagay na gusto mong mangyari para sa sarili mo, sa pamilya mo o para sa bayan. Lahat ay nagsisimula sa pangangarap, sumunod ang paniniwala at sa pagsusumikap, ano pa man ang estado mo sa buhay, posibleng matupad ang lahat.

At kung mabigo, may pag-asa. Hindi dapat nawawala ang pag-asa.

Napakarami kong gustong gawin. Pwedeng hindi na sila mangyari. Pero dahil may pag-asa at patuloy na paniniwala, hindi natin malalaman. Sa lahat ng mga nangyari sa buhay ko ngayong taon, Tadhana na lang ang makakapagsabi kung para sa akin ang mga ito.