FAST POST 39: Nanonood ng Fountain

Magra-rant lang ako.

Hindi ito tungkol sa kahit anong fountain na nakita ko sa Maynila. Tungkol ito sa pwersahang pakikinig ko ng pagyayabang ng mga tao. At hindi ko talaga naiintindihan kung bakit ginagawa ito ng mga tao para magkaroon sila ng karapatan na sabihing bobo o tanga ang iba.

Dumaan din naman ako sa puntong nag-self glorify ako sa iba, pero hindi ko ginamit ang lahat ng napagtagumpayan ko para yurakan ang buong pagkatao ng mga tao, hindi lang ng intelektwal nito.

Nayayabangan ako. Pero hindi ito ang yabang na inaasahan kong makita sa mga akala ko ay lider. Hindi totoong lider ang ipokrito na pa-humble sa marami pero umaastang Diyos kung makasira kapag iilan na lang ako.

Kung alam ko lang na ganito ang dadatnan ko sa inakala kong magandang trip, sana ay hindi na ako sumang-ayon.

FAST POST 38: Para Kay Alex

Hindi pa rin ako makapaniwala sa tawag na natanggap ko kaninang umaga. Wala na si Alex. Pagkababa ko ng telepono ay binalot lang ako ng katahimikan. Hindi ako maiyak kahit gusto ko, pero naalala ko noong nagkausap kami isang beses, ang sabi niya: “Matapang ka, Lem. Maging matapang ka para sa akin, para sa bayan.”

Nakilala ko si Alexis Marion Salgado noong 2017 dahil sa sinalihan kong youth organization. Masayang kasama si Alex, lalo na pagdating sa chismisan. Nakahanap ako ng kapatid sa kanya dahil alam niyang sa tulad ko na ang misyon ay makinig, kailangan din na may makinig sa akin. Hindi pwedeng hindi ako magkwento sa kanya kaya sa tuwing magkikita kami, ang madalas na bungad niya ay “Hi, Mumsh! Kwento ka naman!”

Naging sakitin si Alex nitong mga nakaraang buwan, pero nitong July ay nag-message sa akin. Gusto niyang magpatulong na gumawa ng blog. Gusto niya raw mag-share ng mga bagay na alam niya habang naaalala pa niya. Pinagtawanan ko pa siya pero nagulat ako sa mga message na, para sa akin, ay isa sa pinakamalambing na mensaheng natanggap ko sa isang kaibigan:

Nawala na ang plano dahil hindi ko na siya nakausap, gawa ng dami ng trabaho. Pinilit kong makipagkita pa sa kanya noong nakaraang buwan ay nag-message ako sa kanya kung pwede kaming mag-meet sa isang event ng organization namin. September 16 ng tanghali, hindi ko akalain na ang masaya niyang chat sa Messenger ang pinakahuli niyang message sa akin:

“Hi mamsh!”

Nagreply ako agad pero na-seen na lang ako.

Hanggang ngayon ay hindi ako naiiyak, pero nasasaktan ako dahil nawalan ako ng isang kaibigang handang makinig. Nawalan ako ng kaibigan na mayayakap ko sa saya at lungkot. Nawalan ako ng kaibigan na laging nagpapaalala sa akin na ang pagsusulat ko ay hindi lang libangan kundi isang misyong dapat na pinagbubutihan.

Alex, marami pa tayong plano. Hindi ko kayang ipangako na magagawa kong lahat iyon nang mag-isa pero ipinapangako ko na magsusulat ako dahil naniwala ka sa kakayahan ko. Kaya itong munting alay ko bilang Aurora Metropolis ay paggunita sa isang hindi matatawarang kaibigan.

Paalam, Alex! Hintayin mo na lang ako dyan sa kabilang parlor. I love you, mamsh!

FAST POST 37: Baha Na, Pulitika Pa Rin?

BAGO ANG LAHAT: Ang post na ito ay may intensyong tawagin ang atensyon ng parehong DDS, Dilawan, Trapo, Bimpo, Balimbing at mga Oportunista. Ngayong ang bayan natin ay nakararanas ng dusa sa gitna ng masamang lagay ng panahon, walang pagkakataon na pulitikahin ang tulong sa mga kababayan.

layout-red-line copy

Kung may kilala akong grupo ng tao na magaling sa double standard, ito ay ang mga Pinoy.

Imbes na gumawa ng mga paraan para makatulong sa mga ganitong oras ng sakuna, nakuha pa ng iba na timplahan ng pulitika ang nakakadiring baha.

Calling out daw yon sa mga taong gobyerno, sabi ng isang kakilala. Kalampag daw na may kasamang sarcasm para mas marinig sa social media at maging viral. Sa isip-isip ko, mas maraming paraan para makatulong. Bakit paglalaanan ng panahon ang mga wala?

Ang iba namang pumupuna sa pagkawala ng mga opisyal ay yung mismong mga taong inaasahan mo ring tumulong. Anong ginagawa nila? Dumadakdak sa social media at gumagatong sa inis ng mga tao. Pero may aksyon ba sila sa ganitong panahong nangangailangan ang mga nasasakupan nila? Wala!

Mali nga siguro na missing in action ang mga opisyal ng gobyerno, pero paano kung hindi naman kailangang mai-media ang tulong nila? Paano kung sobra ang exposure ng pagtulong ng government official, ‘di ba, ang ibubulyaw naman ng marami ay EPAL sila?

Hinahagupit tayo ng trahedyang gawa ng ating kapabayaan sa kalikasan. Maraming nawalan ng tahanan at ari-arian. Tuloy-tuloy ang ulan at tuloy-tuloy rin ang dami ng naaapektuhan. Higit sa pulitika, lahat tayo nawa ay magsilbing lingkod-bayan. Higit sa pulitika, serbisyo publiko muna.

Walang masama kung ibahagi ang pagkadismaya sa aksyon ng pamahalaan sa mga nangyayari ngayon, ngunit mas magandang isantabi muna ang mga ito at gamitin ang boses para manawagan ng mas maraming tulong. Kapag maayos na ang lahat, doon na natin sila simulang kwestyunin. Pasasaan ba’t malapit na ang halalan… huwag lang putaktihin ng ChaCha.

 

 

cropped-article-stoper.png